Ryzyko zwrotu a bezpo¿rednia maksymalizacja u¿yteczno¿ci

Metoda optymalizacji portfela ¿redniego ryzyka proponuje granic¿ efektywno¿ci, która sk¿ada si¿ z portfeli niepodlegaj¿cych dominacji ¿adnego innego portfela. W rezultacie metoda ta ogranicza zakres wyboru poprzez wykluczenie nieefektywnych portfeli. Ró¿ne miary ryzyka oferuj¿ ró¿ne granice efektywno¿ci, które mo¿na interpretowä jako ró¿ne optymalne zestawy wyborów. Pytanie brzmi, czy te ró¿ne miary ryzyka prowadz¿ do znacz¿co ró¿nych granic efektywno¿ci dla inwestorów i któr¿ miar¿ ryzyka nale¿y stosowä. Moim celem jest przedstawienie metody oceny wp¿ywu ograniczenia zestawu wyborów wynikaj¿cego z ró¿nych modeli ryzyka zwrotu oraz udzielenie odpowiedzi na powy¿sze pytanie. Najwäniejszym wk¿adem niniejszej pracy jest stworzenie dwuwymiarowej przestrzeni "Awersja do ryzyka - równowäno¿¿ pewno¿ci (CE)" jako platformy do porównä. Krzywe reprezentuj¿ce ró¿nych inwestorów niech¿tnych ryzyku i ró¿ne modele w tej przestrzeni nazywane s¿ "krzywymi równowäno¿ci pewno¿ci (CEC)". Analiza empiryczna pokazuje, ¿e metoda ¿redniej wariancji jest bardzo skuteczna w rankingu portfeli dla inwestorów o wyk¿adniczej u¿yteczno¿ci. Dlatego nie zaleca si¿ stosowania bardziej skomplikowanych metod, takich jak ¿rednia CVaR.