Sandpaper Sisterhood

Thessa Ploos van Amstel heeft het leven van westerse vrouwen beschreven die intreden als non in Tibetaans boeddhistische tradities. Hoewel deze categorie beoefenaars van het Tibetaans boeddhisme maar een fractie is van het totale aantal beoefenaars, heeft hun aanwezigheid wel degelijk invloed op de religieuze praktijk. De veranderingen in de religieuze praktijk zijn het sterkst te zien in het contact tussen een non en haar spirituele leraar, en wanneer zowel leraar als leerling van westerse afkomst zijn. Maar er is nu bijvoorbeeld ook meer aandacht voor studie in Tibetaanse nonnenkloosters, de nonnen 'importeren' de voor het Tibetaanse boeddhisme verloren gegane volledige nonnenwijding uit Taiwan of Hong Kong, de geloften worden anders geïnterpreteerd, de relatie tussen nonnen en leken is anders dan in Tibetaanse context, en de religieuze leer wordt meer in psychologische of metaforische zin opgevat. De laatste twee veranderingen zijn kenmerken van boeddhisme in het westen in het algemeen. Westerlingen zijn van mening dat alleen dat wat nuttig blijkt in het dagelijks leven de moeite waard is om behouden te blijven. Zij hebben zij de diepe overtuiging dat elk individu de vrijheid heeft om boeddhisme naar eigen inzicht toe te passen en uiteindelijk zelf verantwoordelijk is voor zijn of haar beoefening. Aziaten lijken meer er meer vanuit te gaan dat het geheel bewaard dient te worden, uit respect voor de wijsheid van de leraren. Bovendien bevinden we ons volgens Tibetanen in een tijd van degeneratie, waardoor er extra voorzichtigheid is ten aanzien van veranderingen. De tegengestelde invloeden in het leven van een non werken als schuurpapier op de non in. Soms is dit proces te pijnlijk en treedt de non uit. Ook in leefgemeenschappen polijsten de nonnen elkaar in hun contact. En de nonnen werken als zandkorrels in de oester van het Tibetaans boeddhisme: volgens westerlingen ontstaan er parels, volgens Aziaten degenereert de leer van de Boeddha.