Sarah Hennies Spectral Malsconcities (CD)
Uitgelicht
|
14,64 |
Naar shop
|
|
27,32 |
Naar shop
|
Beschrijving
Bol Partner
Sarah Hennies' album Spectral Malsconcities werd uitgebracht in 2020 op New World Records en presenteert experimentele hedendaagse compositiekunst die de grenzen van ritmiek en timbre verkent. Het album bevat twee halfuur durende stukken uitgevoerd door verschillende ensembles: Bearthoven, bestaande uit Karl Larson op piano, Pat Swoboda op contrabas en Matt Evans op percussie, en Bent Duo. Het genre beweegt zich in het gebied van experimentele compositie en avant-garde music, waarbij conceptuele ideeën over falen en perfectie centraal staan in de muzikale uitvoering. Het titelstuk bestaat uit zes onderling verbonden en gevarieerde secties die contrapuntische polyritmes bevatten, waarbij de compositie zo is opgebouwd dat de muzikanten nooit volledig synchroon zijn. Hennies' werk onderzoekt vaak thematiek rond falen en intimiteit, maar op dit album gebeurt iets opmerkelijks: de complexiteit van de compositie impliceert dat de muzikanten zouden moeten struikelen, maar Bearthoven slaagt erin de uitdaging aan te gaan zonder te falen. Het resultaat is een hoekige, enigszins onstabiele muziek die verrassend strak en stabiel klinkt. De lyrische verweefdheid en lichte swing ontstaan door de fasering van bas en pianofrasen, terwijl elke sectie wordt gescheiden door stiltes, rustigere texturen of abrupte overgangen. De muziek evolueert timbraal en ritmisch, met gedenkwaardige momenten zoals destabiliserende circusmelodieën die transformeren tot slaapliedjes, grommende contrabasgeluiden en pianonoten die trillen in hun naburige snaren, wat resulteert in verslavend luisterbare experimentele muziek.
Sarah Hennies' album Spectral Malsconcities werd uitgebracht in 2020 op New World Records en presenteert experimentele hedendaagse compositiekunst die de grenzen van ritmiek en timbre verkent. Het album bevat twee halfuur durende stukken uitgevoerd door verschillende ensembles: Bearthoven, bestaande uit Karl Larson op piano, Pat Swoboda op contrabas en Matt Evans op percussie, en Bent Duo. Het genre beweegt zich in het gebied van experimentele compositie en avant-garde music, waarbij conceptuele ideeën over falen en perfectie centraal staan in de muzikale uitvoering. Het titelstuk bestaat uit zes onderling verbonden en gevarieerde secties die contrapuntische polyritmes bevatten, waarbij de compositie zo is opgebouwd dat de muzikanten nooit volledig synchroon zijn. Hennies' werk onderzoekt vaak thematiek rond falen en intimiteit, maar op dit album gebeurt iets opmerkelijks: de complexiteit van de compositie impliceert dat de muzikanten zouden moeten struikelen, maar Bearthoven slaagt erin de uitdaging aan te gaan zonder te falen. Het resultaat is een hoekige, enigszins onstabiele muziek die verrassend strak en stabiel klinkt. De lyrische verweefdheid en lichte swing ontstaan door de fasering van bas en pianofrasen, terwijl elke sectie wordt gescheiden door stiltes, rustigere texturen of abrupte overgangen. De muziek evolueert timbraal en ritmisch, met gedenkwaardige momenten zoals destabiliserende circusmelodieën die transformeren tot slaapliedjes, grommende contrabasgeluiden en pianonoten die trillen in hun naburige snaren, wat resulteert in verslavend luisterbare experimentele muziek.