Scholen Maken Mensen: De Bijdrage Der School Tot Vorming Van Het Kind

M.J. Langeveld (1905-1989) wordt gezien als een sleutelfiguur in de Nederlandse pedagogiek. Zijn bekende onderwijsklassieker Scholen maken mensen (1967) is geschreven vanuit een binnenuit-perspectief: niet als overzicht van het schoolsysteem of vakken, maar als een beschouwing van de school als leefwereld waarin kinderen opgroeien. Met een fenomenologische benadering volgt het werk het kind op zijn weg door de school en belicht het geheime plaatsen in het kinderleven, de vriendelijke vreemdheid van het schoolgebouw en het wonder dat ontstaat wanneer een kind iets begrijpt. De leraar fungeert daarbij als een soort amfibie tussen de wereld van het kind en de taak, iemand die leerlingen begeleidt op een weg der menswording in plaats van een uitvoerder van methodiek. Tegen de achtergrond van hedendaagse, geprotocolleerde opvattingen toont het werk aan dat onderwijs een menselijke, waardegeladen aangelegenheid is. Ook nu blijft de kern actueel: gericht op het kind dat zelf iemand wil zijn.

Kernpunten

Het boek beschrijft het onderwijs als wereld waarin kinderen leven, met aandacht voor de ‘geheime plaats’ in hun leven en de ‘vriendelijke vreemdheid’ van het schoolgebouw. Het moment van begrip wordt als wonder genoemd, en zowel tragische als verheven kanten van het leraarsvak komen aan bod. De leraar is een amfibie tussen de wereld van het kind en de taak, en begeleidt leerlingen op een weg der menswording in plaats van het volgen van een vaste methodiek. Het werk pleit tegen geprotocolleerde, technisch-rationele opvattingen en benadrukt de menselijke, waardegeladen aard van onderwijs.

Technische specificaties

• Pagina’s: 264
• Editie: Eerste editie
• Formaat: Paperback
• Uitgever: Telos Uitgevers