Signum Of Hate

De Thüringse band, oorspronkelijk opgericht in 1993 onder een andere naam en sinds 1995 bekend als IMPENDING DOOM, verwierf gedurende haar tienjarige bestaan erkenning tot ver buiten de Duitse grenzen dankzij haar vakkundige mix van diverse metalstijlen, zoals blijkt uit haar talloze releases – waaronder drie studioalbums – en meer dan 200 concerten in binnen- en buitenland. Hoewel er al 25 jaar zijn verstreken sinds de release van hun derde en laatste album, lijkt de interesse in de erfenis van IMPENDING DOOM nog steeds onverminderd groot. Eindelijk heeft Darkness Shall Rise Productions dit hoofdstuk van de Duitse metalgeschiedenis op haar beproefde wijze onder handen genomen. Kosten noch moeite zijn gespaard om (vrijwel) het complete oeuvre van IMPENDING DOOM opnieuw uit te brengen – inclusief de releases uit de periode vóór de albums en de drie albums, inclusief bonusmateriaal. Deze definitieve edities, met grote aandacht voor detail vervaardigd, presenteren de nummers met een aanzienlijk verbeterde geluidskwaliteit, terwijl ook qua lay-out en vormgeving niets te wensen overlaat. Hierdoor zullen zowel de trouwe fans als degenen die IMPENDING DOOM net ontdekken, even enthousiast zijn. Hun tweede album, Signum of Hate – dat slechts een jaar na de voorganger verscheen – betekende een enorme verbetering ten opzichte van hun debuut, en niet alleen qua geluid. Met nummers als "Demon-(Mon)Archy", "Land of burning coffins" en "Sumerian awakening" – die, zoals typisch voor IMPENDING DOOM, zich door hun stilistische complexiteit moeilijk laten categoriseren – presenteerde de band nummers die, door hun efficiënte beknoptheid, zeer aanstekelijk waren en een blijvende impact hadden. Waar keyboards in eerdere composities een aanzienlijke rol speelden, zijn ze op Signum of Hate tot een minimum beperkt en worden ze slechts spaarzaam gebruikt om de sfeer te versterken. De sound van het album wordt ongetwijfeld gedomineerd door razendsnelle, thrash-achtige gitaarriffs met een hoge mate van herkenbaarheid. Over het algemeen heeft de band gekozen voor een directere compositiestijl die rechtstreeks tot de kern komt; daardoor is het album aanzienlijk intenser en agressiever. Inclusief talloze nooit eerder vertoonde foto's en een nieuw interview met alle bandleden. Gemasterd en gerestaureerd door Patrick W. Engel bij Temple of Disharmony in maart 2026.