Sioned Williams, Brodsky Quartet, Jean Efflam Bavouzet Debussy: String Quartet/Piano Trio/Deux Danses (CD)

Het Brodsky Quartet viert dit jaar zijn veertigste verjaardag. Het kwartet werd opgericht in 1972 en groeide al snel uit tot de voorhoede van de internationale kamermuziekscene. Het kwartet heeft meer dan 2000 concerten gegeven en meer dan vijftig veelgeprezen opnames gemaakt. De Brodsky-spelers, nu exclusieve Chandos-artiesten, brengen hun tweede album uit op Chandos met gastsolisten Jean-Efflam Bavouzet en de harpiste Sioned Williams. Het Trio voor piano, viool en cello is een vroeg werk, geschreven voordat Debussy zijn eigen zeer kenmerkende muzikale taal vestigde die te horen is in stukken als La Mer. Een ander vroeg stuk, Rêverie, voor piano werd geschreven door de jonge, worstelende componist in een tijd waarin hij probeerde zijn brood te verdienen in Parijs. De gemakkelijkste markt om door te breken voor een componist was de salon, waar liederen en niet al te belastende pianomuziek in trek waren. Rêverie was een van de vele charmante en melodieuze werken die Debussy voor deze scène schreef. Van een iets andere orde is het Strijkkwartet, dat wordt beschouwd als een bepalend werk in de geschiedenis van de kamermuziek. Het is sensueel en impressionistisch en maakt gebruik van een cyclische structuur die een breuk vormde met de regels van de klassieke vorm en de weg voorwaarts wees. In de woorden van Pierre Boulez bevrijdde Debussy kamermuziek van 'starre structuur, bevroren retoriek en starre esthetiek'. De Deux Danses, bestaande uit de 'Danse sacrée' en de 'Danse profane', maken de cd compleet. Aan het einde van de negentiende eeuw vonden de Parijse instrumentenbouwers Pleyel een 'chromatische harp' uit die geen pedalen nodig had en het volledige chromatische bereik bereikte met twee rijen schuin over elkaar liggende snaren. Debussy werd benaderd om twee stukken te schrijven die bedoeld waren voor een laatste onderzoek van het Pleyel-model. danse sacrée' maakt gebruik van kerkelijke modi, terwijl 'Danse profane' een soort sarabande is. Het 'competitie' aspect van de stukken wordt benadrukt door het feit dat de harpist na de openingsinleiding niet meer dan zes maten rust heeft. Het Pleyel model is nooit aangeslagen, en de werken worden nu altijd uitgevoerd op een pedaalharp.