Slights Still Unspoken 1978 1979
Uitgelicht
|
25,17 |
Naar shop
|
|
25,58 |
Naar shop
|
Beschrijving
Bol Partner
Slights Still Unspoken is een verzamelalbum van de Australische post-punk band Voigt/465, uitgebracht in 2017. Het bevat opnames uit de periode 1978-1979 van deze kortstondige maar invloedrijke groep uit Sydney. De band opereerde in de spannende dagen van de Australische post-punk scene en creëerde een uniek geluid dat elementen van art rock, avant-rock, electronica, improvisatie, industrial, Krautrock, noise, post-punk, psychedelia en punk samenbracht. Hun muziek werd gekenmerkt door krachtige en intense uitvoeringen, waarbij ze soms met vrijheid en vloeiendheid speelden, en andere keren inventief en innovatief waren. Voigt/465 bestond uit vijf leden met zowel mannelijke als vrouwelijke zang. Zangeres Rae Byrom leverde opvallende vocale acrobatiek die deed denken aan Siouxsie, maar dan nog vreemder. De keyboards hadden een koude en primitieve klank, ver weg van de vrolijkere orgelgeluiden die rockbands toen gewoonlijk gebruikten. De band was volledig uit de pas met wat er in die tijd gebeurde, wat verklaart waarom ze niet lang bestonden. Hun muziek was moeilijk toegankelijk maar wordt nu, decennia later, beter gewaardeerd. Het album documenteert drie jaar muziek maken van een band die tantalisingly dicht bij een doorbraak was voordat ze besloten te stoppen.
Slights Still Unspoken is een verzamelalbum van de Australische post-punk band Voigt/465, uitgebracht in 2017. Het bevat opnames uit de periode 1978-1979 van deze kortstondige maar invloedrijke groep uit Sydney. De band opereerde in de spannende dagen van de Australische post-punk scene en creëerde een uniek geluid dat elementen van art rock, avant-rock, electronica, improvisatie, industrial, Krautrock, noise, post-punk, psychedelia en punk samenbracht. Hun muziek werd gekenmerkt door krachtige en intense uitvoeringen, waarbij ze soms met vrijheid en vloeiendheid speelden, en andere keren inventief en innovatief waren. Voigt/465 bestond uit vijf leden met zowel mannelijke als vrouwelijke zang. Zangeres Rae Byrom leverde opvallende vocale acrobatiek die deed denken aan Siouxsie, maar dan nog vreemder. De keyboards hadden een koude en primitieve klank, ver weg van de vrolijkere orgelgeluiden die rockbands toen gewoonlijk gebruikten. De band was volledig uit de pas met wat er in die tijd gebeurde, wat verklaart waarom ze niet lang bestonden. Hun muziek was moeilijk toegankelijk maar wordt nu, decennia later, beter gewaardeerd. Het album documenteert drie jaar muziek maken van een band die tantalisingly dicht bij een doorbraak was voordat ze besloten te stoppen.