Solituden, songs

Zoals er abstracte en figuratieve beeldende kunst bestaat, bestaat er ook abstracte en figuratieve poëzie. De gedichten van Jacques Hamelink behoren zeker tot die laatste categorie. Deze bundel, Solituden, songs, bevat, om een Hamelink passende formulering te gebruiken, naturele poëzie: open, aards en tastbaar. Er wordt ongekunsteld geminnekoosd en ouderwets gepedaleerd, in een wereld van ?etapjes?, ?treuzelfietsers?, ?bufferland? en ?olmen? ? liefdesgedichten voor het voorbijschietend land. Soms is het herfstig en koud, is de grond oud, de liefde roestig. Maar vaak prikt juist jonge levenslust naar buiten, bij het aanschouwen van ?eerste buitliefjes? of koebeesten.

Zoals er een abstracte en een figuratieve beeldende kunst is, zo bestaat sinds jaar en dag ook de abstracte (voorop die van Mallarmé en zijn volgelingen) en de figuratieve of, wellicht passender, naturele poëzie. Het mag duidelijk zijn dat de zeer langzaam zijn poëtische volwassenheid bereikt hebbende dichter Jacques Hamelink beslist bij de tweede categorie thuishoort. Luchtig antihermetische uitspraak van Hamelink in een recent vraaggesprek over zijn poëzie: ‘Lees maar, er staat wat er staat.’