Spiegeltje, Spiegeltje Aan De Wand

Mensen hebben behoefte aan verhalen om het alledaagse leven mee te kleuren. Deze verhalen van het dagelijks leven worden ook wel volksverhalen genoemd. Volksverhalen in hun originele vorm worden mondeling overgeleverd door vertellers die door wijzigingen in de verhaalstof aan te brengen een eigen dynamiek aan de vertellingen geven. In de huidige tijd zien we volksverhalen of elementen ervan in vele hoedanigheden terug: in reclames, op televisie of op het internet. Een heel bekend genre binnen de volksverhalen is het sprookje. Sprookjes zijn verhalen die zich afspelen in een fictief, archaïsch verleden, in fictieve, archaïsche landen waarin, na een opeenvolging van wonderlijke situaties, het goede het slechte overwint. De hoofdfiguren in een sprookje zijn, zowel qua psychologie als qua uiterlijk, niet of nauwelijks uitgewerkt, zodat de lezer of toehoorder het vertelde naar believen met de eigen fantasie kan invullen.

Maaike Schmitz leeft met BDD (Body Dismorphic Disorder): ze kan niet in de spiegel kijken zonder totale paniek te ervaren over haar uiterlijk. Waar anderen misschien onzeker kunnen zijn over bepaalde lichaamsdelen of kenmerken, wordt dit voor Maaike een obsessie die haar hele dag bepaalt. Zelfs op haar trouwdag zag ze haar spiegelbeeld niet. In 'Spiegeltje spiegeltje aan de wand' legt Maaike aan de hand van de DSM-5 en gesprekken met anderen uit wat BDD inhoudt, vertelt ze zonder terughoudendheid wat de ziekte met haar heeft gedaan en wat ons, bijvoorbeeld door invloed van sociale media, misschien nog wel te wachten staat. Inmiddels is de Hoofdzaken-reeks een begrip geworden bij lezers, boekhandelaren en binnen de ggz.