Sprz¿¿one polirotaxany do zastosowa¿ optoelektronicznych

W ostatnim dziesi¿cioleciu byli¿my ¿wiadkami niezwyk¿ych innowacji i post¿pów w dziedzinie polimerów i supramolekularnej nauki, które oferuj¿ ogromne mo¿liwo¿ci dla nowych koncepcji, nowych materiäów o unikalnych w¿äciwo¿ciach i nowatorskich zastosowä praktycznych. Sprz¿¿one polirotaksany przyci¿gaj¿ znaczn¿ uwag¿ nie tylko ze wzgl¿du na swoj¿ architektur¿ i topologi¿, ale równie¿ dlatego, ¿e oferuj¿ skuteczn¿ strategi¿ "izolacji" poszczególnych przewodów molekularnych. Obecno¿¿ makrocyklu jest niezb¿dna do kontroli oddziäywä mi¿dzycz¿steczkowych, a sprz¿¿one polirotaksany mog¿ funkcjonowä jako zwi¿zki modelowe w badaniach podstawowych w¿äciwo¿ci fotofizycznych polimerów sprz¿¿onych pi. Niniejsza ksi¿¿ka zawiera przegl¿d ogólnych zasad syntezy i w¿äciwo¿ci fotofizycznych sprz¿¿onych polirotaksanów zawieraj¿cych jako cz¿steczki macierzyste naturalne cyklodekstryny, ich chemicznie modyfikowane pochodne oraz cucurbit[7]uril. Uwzgl¿dniony zostanie równie¿ wp¿yw charakteru cz¿steczki macierzystej na w¿äciwo¿ci fizyczne. Niniejsze badanie ogranicza si¿ g¿ównie do naszych w¿asnych prac dotycz¿cych trzech ró¿nych struktur polirotaksanów, które maj¿ zauwäalne zalety w zastosowaniach optoelektronicznych.