Stephen Bailey Silo (LP)
Uitgelicht
|
32,56
28,71 |
Naar shop
|
|
79,17 |
Naar shop
|
Beschrijving
Bol Partner
Silo is het debuutalbum van Stephen Bailey, bekend als frontman van de Australische band Mt. Mountain. Het album verscheen in 2017 en laat een opvallend contrast horen met de psychedelische rock van zijn band. Silo kent een eigenzinnig en dromerig geluid, dat misschien het beste omschreven kan worden als dream pop, maar dan met een aanzienlijk rustigere, intiemere en minimalere inslag. De sfeer wordt vooral bepaald door subtiele arrangementen, dichte productie en behoedzame opbouw van stemming. Bailey creëert op Silo een wereld die eerder lijkt op die van Galaxie 500 dan op de dromerige grandeur van bands als Beach House of Cocteau Twins. De meeste nummers zijn doortrokken van melancholie, met een overdaad aan reverb en echo, waardoor het album een bijna spookachtige kwaliteit krijgt. Zangmelodieën klinken soms iel en kwetsbaar, maar zijn altijd raak. De instrumentatie voegt rust en ruimte toe; er is geregeld plaats voor vage pianoklanken, ingetogen gitaarwerk en soms zelfs een paar onverwachte folk-invloeden. Wat opvalt is de samenhang tussen de nummers. Ondanks kleine uitstapjes naar andere stijlen, blijft het album door en door een werk van geduld en sfeer. Silo is minder experimenteel dan zijn werk met Mt. Mountain, maar zeker niet minder indrukwekkend; het is een van die platen die je voor jezelf wilt houden, om te beluisteren in gure avonden, lange autoritten of juist in diepe concentratie. De productie draagt hier sterk aan bij: alles klinkt vol, maar nooit overvol, en het geheel voelt alsof het van een andere wereld komt.
Silo is het debuutalbum van Stephen Bailey, bekend als frontman van de Australische band Mt. Mountain. Het album verscheen in 2017 en laat een opvallend contrast horen met de psychedelische rock van zijn band. Silo kent een eigenzinnig en dromerig geluid, dat misschien het beste omschreven kan worden als dream pop, maar dan met een aanzienlijk rustigere, intiemere en minimalere inslag. De sfeer wordt vooral bepaald door subtiele arrangementen, dichte productie en behoedzame opbouw van stemming. Bailey creëert op Silo een wereld die eerder lijkt op die van Galaxie 500 dan op de dromerige grandeur van bands als Beach House of Cocteau Twins. De meeste nummers zijn doortrokken van melancholie, met een overdaad aan reverb en echo, waardoor het album een bijna spookachtige kwaliteit krijgt. Zangmelodieën klinken soms iel en kwetsbaar, maar zijn altijd raak. De instrumentatie voegt rust en ruimte toe; er is geregeld plaats voor vage pianoklanken, ingetogen gitaarwerk en soms zelfs een paar onverwachte folk-invloeden. Wat opvalt is de samenhang tussen de nummers. Ondanks kleine uitstapjes naar andere stijlen, blijft het album door en door een werk van geduld en sfeer. Silo is minder experimenteel dan zijn werk met Mt. Mountain, maar zeker niet minder indrukwekkend; het is een van die platen die je voor jezelf wilt houden, om te beluisteren in gure avonden, lange autoritten of juist in diepe concentratie. De productie draagt hier sterk aan bij: alles klinkt vol, maar nooit overvol, en het geheel voelt alsof het van een andere wereld komt.