Stranger To Violence

Met hun tweede album neemt Psalm Zero de esthetiek, het taalgebruik en de geest van hun debuut mee en blaast die elementen op tot een episch werk dat aanvoelt als een breedbeeldfilm. Beukende drumcomputers, messcherpe gitaar, kolkende synths en schurende bas vormen de achtergrond waarover een haast 'croonende' bariton bericht over drugsverslaving, de financiële crisis, Westers imperialisme en de Joodse identiteit. Denk *Godflesh, Katatonia* en *Depeche Mode*, maar eigenlijk staat Psalm Zero volledig op zichzelf.