Stutten

Vera's stal scheurt centimeter voor centimeter uiteen, en niemand die met een klembord langskomt kan zeggen wanneer dat stopt of wat ervoor terugkomt. Terwijl de geiten gemolken moeten worden en de kolen de grond in moeten, groeit de stapel post op de keukentafel: brieven die niets beloven maar alles aankondigen. Sanne telt alles wat te tellen valt — kratten, dagen, de tijd tussen telefoontjes — omdat dat houvast geeft waar cijfers van de Nationaal Coördinator dat niet doen. Meindert zoekt 's nachts een erf dat niet meer bestaat. En ergens in een stad, tussen dozen die hij nooit uitpakte, schrijft Thijs brieven die beginnen met 'ik zit erbovenop' en eindigen zonder de zin die ertoe doet.Ondertussen ligt er een envelop die alles verandert onder een reclamefolder, wachtend tot iemand hem opent. Vera houdt de boel overeind met stutten, met potloodstreepjes op beton, met een dagritme dat net zo lang standhoudt als niemand ernaar vraagt. Maar de grond onder De Groede blijft bewegen, en niet alles wat scheurt, laat zich stutten.Dit boek is door AI gegenereerd.