Summoning the Slayer

Temple of Void's Summoning the Slayer, uitgebracht in 2022, markeert een evolutie binnen het death-doom genre, met een verschuiving naar een doomier en gothicere sound. Het album behoudt de kenmerkende verpletterende gitaarmuren, dreunende bas en de cavernous death growls van zanger Mike Erdody, maar introduceert een heldere, gepolijste productie die meer helderheid en ruimte biedt dan op eerdere platen. Invloeden van bands als Paradise Lost en My Dying Bride komen naar voren in de langzamere tempo's, melancholische sfeer en melodische gitaarsecties, wat resulteert in een eerie, orkestrale feel en een focus op thema's als sterfelijkheid, angst en depressie. De sound is minder dicht en agressief deathmetal-gericht, met ruimte voor psychedelische en experimentele elementen die de band een mature, nieuwe fase laten betreden. Ondanks lof voor de verbeterde productie en doomy grooves, die nog steeds zwaar en groovy aanvoelen, zijn er gemengde reacties op de songstructuren en experimenten. Sommige critici prijzen de chonky gitaartonen, emotieve solo's en atmosferische diepte als een verfrissende stap vooruit, terwijl anderen de riffs als gestript en soms uninspired ervaren, met een verlies aan eerdere intensiteit. Het eindigt met een verrassende folk-achtige wending, wat polariserend werkt maar de experimenteerdrang van de band onderstreept. Al met al toont Summoning the Slayer een band die trouw blijft aan haar roots terwijl ze grenzen verlegt binnen death-doom.