Sweet Lucy/Don't Ask My Neighbors/'Til Tomorrow Comes

• Drie Capitol Albums uit de late jaren 70 van Raul de Souza: 'Sweet Lucy' (1977), 'Don't Ask My Neighbors' (1978) en 'Til Tomorrow Comes' (1979) verkrijgbaar in een dubbel-cd-verpakking, met extra bonustracks . • Ongetwijfeld een reus van de Braziliaanse muziek, wiens beheersing van de trombone hem in de elite van het instrument plaatste. • Uitgelichte nummers die je op dit pakket kunt beluisteren zijn 'Sweet Lucy', 'Overture', 'Daisy Mae', 'Jump Street' en 'Don't Ask My Neighbors' om er maar vijf te noemen. • Met aantekeningen van MOJO en Record Collector-journalist Charles Waring. Raul de Souza, geboren als João José Pereira de Souza in Rio de Janeiro op 23 augustus 1934, speelde in 1951 op 17-jarige leeftijd met de legendarische Braziliaanse componist en bandleider Pixinguinha en trad een jaar later op met Agostinho dos Santos, een populaire zanger die speelde later een rol in de ontluikende bossa nova-beweging van de late jaren vijftig. Aangemoedigd door zijn vriend percussionist Airto Moreira en zijn vrouw, zangeres Flora Purim, vertrok Raul begin jaren 70 van Brazilië naar de VS. In 1976 droeg hij bij aan een album van een in de VS gevestigde Latin-fusiongroep genaamd Caldera, dat werd uitgebracht op Capitol Records en hem in de baan van zijn uitvoerend producent Larkin Arnold bracht. Voor Raul's debuut-LP, 'Sweet Lucy', koppelde Arnold hem aan de capabele George Duke, een jazzmuzikant met een diepe waardering voor Braziliaanse muziek die zich net begon te ontwikkelen als platenproducent. Raul werkte in 1978 ook samen met George Duke aan het vervolgalbum 'Don't Ask My Neighbors', hoewel Duke wordt gecrediteerd onder de alias Dawilli Gonga. George Duke verliet de stoel van de producer voor het derde Capitol Album 'Til Tomorrow Comes' om te worden vervangen door Arthur G. Wright, een productieve gitarist, songwriter, arrangeur en producer uit Los Angeles wiens credits varieerden van Diana Ross tot Linda Ronstadt. Hij omringde Raul met enkele van LA's beste sessiemuzikanten, waaronder toetsenist Greg Phillinganes, saxofonist Ernie Fields, gitarist David T. Walker en drummers Ed Greene en James Gadson - en bedacht een ander muzikaal decor voor de trombonist; een die meer gebruik maakte van disco en r&b dan van jazz.