Taal grijpt altijd in

Een urgent, zorgvuldig en zuiver pleidooi voor “leniger taal” in de psychiatrie en in de samenleving. Bram de Ridder werkt als essayist pur sang en zoekt, afweegt en heroverweegt hoe taal ons begrip van psychisch lijden stuurt. Lijden krijgt vorm door woorden als depressieve stoornis, ADHD, autisme, psychose en anorexia, maar deze stoorniswoorden beïnvloeden ook hoe we ermee omgaan. De Ridder onderzoekt hoe formuleringen ons denken bepalen en wat er mis kan gaan als taal het lijden te snel vereenvoudigt. Hij pleit voor een benadering die ruimte biedt aan complexiteit en openstaat voor het ongekende, een kwetsbaar en scherp pleidooi voor meer zoektaal en minder weettaal.

In dit werk bespreekt hij hoe behandelaren leed kunnen herkaderen en welke risico’s stoornistaal voor de samenleving met zich meebrengt. De dichterlijke en onderzoekende toon nodigt uit tot nadenken over taal die ruimte laat voor nuance en veranderende inzichten. Het pleidooi komt voort uit de wens naar een taal die niet beperkend werkt, maar uitnodigt tot verkenning van wat het werkelijk betekent om mens te zijn met psychisch lijden.

Pagina’s: 96, Editie: Eerste editie, Paperback, ISVW Uitgevers

Kenmerken

• Pleidooi voor meer zoektaal en minder weettaal
• Focus op taal die complexiteit ruimte geeft
• Analyse van stoornistaal en stoorndenken
• Essayistische, reflexieve benadering
• Toegankelijke, scherpe verkenning van psychisch lijden
• Concrete nadruk op maatschappelijke impact