Tasmin Little, Howard Shelley, BBC Philharmonic, Edward Gardner Britten: Violin Concerto/Piano Concerto (CD)

Door het grote aantal opera's en vocale werken van Benjamin Britten wordt maar al te gemakkelijk vergeten dat hij vóór het fenomenale succes van Peter Grimes in 1945 vooral bekend was als componist van levendig georkestreerde instrumentale muziek. In het kader van de 100-jarige geboortedag van de componist in 2013 presenteren we hier twee van zulke werken, uitgevoerd door het BBC Philharmonic onder Edward Gardner. Tasmin Little en Howard Shelley zijn de solisten in respectievelijk het Vioolconcert en het Pianoconcert. Deze concerto's weerspiegelen twee heel verschillende kanten van het karakter van de componist. Het Vioolconcert, dat Britten in 1939 voltooide, is in wezen tragisch en zwaarwichtig van toon, misschien een weerspiegeling van zijn groeiende bezorgdheid over de escalatie van oorlogsgerelateerde vijandigheden. Aan de andere kant is het Pianoconcert, dat het jaar daarvoor werd geschreven, over het algemeen lichter en helderder, transparanter en eenvoudiger van stijl. Op dit album hebben we het Pianoconcert opgenomen in Brittens vertrouwde revisie van 1945, maar we hebben ook het oorspronkelijke derde deel, 'Recitatief en Aria', opgenomen, dat Britten verving door een nieuw en uitgebreid deel getiteld 'Impromptu'. Howard Shelley schrijft over de beslissing van Britten om het concerto te herzien: 'Waarom hij het nodig vond om het langzame deel te vervangen, kan ik niet helemaal begrijpen - wat mij betreft zijn beide opties meesterwerken, en met dit in gedachten hebben we ook de originele versie opgenomen, die fantastisch en fabelachtig, jazzy en eindeloos dramatisch is.' Het Vioolconcert was de eerste compositie die Britten voltooide na zijn aankomst in de VS in 1939. Onze soliste, Tasmin Little, schrijft over het werk: 'Een van de wonderen van het stuk is de manier waarop de structuur is opgevat als een doorlopende reis. Britten houdt zich niet aan het gebruikelijke patroon van het klassieke concerto... in plaats daarvan ontstaat de vorm van het werk organisch doordat elke gedachte onveranderlijk naar de volgende leidt. Een favoriet moment van mij is tegen het einde van het eerste deel, waar de violen de openingsmelodie spelen en ik met delicaat pizzicato in en om hen heen weef.'