Te veel deuren

Elke ochtend om kwart voor negen komt Corrie hetzelfde brood halen bij dezelfde bakker, en elke ochtend zegt Hasan hetzelfde: 'Zoals altijd.' Wat niemand hardop zegt, is dat zijn handen het beter onthouden dan zijn hoofd. Terwijl zijn zoon Yusuf 's nachts optelt wat de bakkerij nog kost en wat een man met een aktetas ervoor wil betalen, houdt het gezin de winkel draaiende met stiltes: over geld, over een kleinzoon die niemand kent, over een leven vóór Rotterdam dat nooit wordt uitgesproken. Boven de bakkerij wonen drie generaties die elkaar dagelijks zien en elkaar toch nauwelijks iets vertellen — tot de deuren, letterlijk en figuurlijk, te veel worden om nog uit elkaar te houden. Wie beslist er, als niemand meer precies weet wie nog beslissen kan?Dit boek is door AI gegenereerd.