Teatralnośc jako rozszerzone pole

Bior¿c pod uwag¿ p¿kni¿cia powstäe w XX wieku w dziedzinie sztuk wizualnych, celem niniejszej pracy jest zbadanie, w jaki sposób przeformu¿owanie koncepcji dzie¿a sztuki i jego miejsca ekspozycji doprowadzi¿o do tego, ¿e obiekty i widzowie uzyskali autonomi¿ aktorów na scenie, przeciwstawiaj¿c si¿ w ten sposób bezruchowi i kontemplacji widza przed dzie¿em sztuki oraz problematyzuj¿c specyfik¿ i sposoby dwóch j¿zyków artystycznych b¿d¿cych przedmiotem zainteresowania tej pracy: sztuk wizualnych i sztuk performatywnych. Badanie to bada ukryte elementy [teatralno¿ci], koncepcji wywodz¿cej si¿ ze sceny teatralnej, w tej nowej sztuce, która jest prezentowana, a tak¿e w codziennych reprezentacjach spo¿ecznych. A raczej dramaturgia ciszy, która stäa si¿ silna poza scen¿ i jest skonfigurowana w nowej relacji mi¿dzy obserwatorem a obserwowan¿ rzecz¿, ods¿aniaj¿c nowe przestrzenie reprezentacji. D¿¿¿c do rozpoznania teatralno¿ci w nie-teatrze, studium ma na celu nakre¿lenie analogii mi¿dzy propozycjami Mistrza Ignoranta Jacquesa Rancière'a a now¿ relacj¿ ustanowion¿ mi¿dzy widzem a teatralno¿ci¿.