Terug naar Neerpelt

Lieve Joris keert terug naar Neerpelt, het Vlaamse dorp waar ze opgroeide in een tumultueus gezin van negen. In dit verhaal worden haar jeugd, familiebanden en de plek waar zij vandaan wil, maar tegelijkertijd terugkeert, onverdeeld aan elkaar geweven. Als kind zoekt ze troost bij haar grootmoeder; als puber raakt ze geïnspireerd door haar oudste broer, een beeld van vrijheid dat het gazon laat wapperen met de wind van verandering. Die broer blijft uiteindelijk achter in het dorp terwijl hij ontspoort, en Joris weet zich met vallen en opstaan haar eigen weg te banen in de wereld. De personen in het huis aan het kanaal laten haar niet los, en haar geboortedorp blijft tegelijk een plek om van weg te gaan en een plek om terug te keren.

Uit deze familiegeschiedenis ontvouwt zich niet alleen een tijdsbeeld, maar ook het verhaal van een dorpsmeisje dat tegen haar eigen lotsbepaling in haar schrijverschap vindt. Het verhaal onderzoekt hoe verleden en omgeving het pad naar creativiteit beïnvloeden en hoe terugkeer soms onvermijdelijk is, zelfs als de weg vooruit verankerd lijkt in herinnering.

Behalve dat portret van jeugd en familie, schetst de tekst de spanning tussen heimwee en vrijheid, tussen het verlangen om te vertrekken en de noodzaak om terug te keren naar wat je hebt gevormd.