The Fauns Lights (CD)
Uitgelicht
|
23,05 |
Naar shop
|
|
23,05 |
Naar shop
|
|
25,49 |
Naar shop
|
Beschrijving
Bol Partner
The Fauns – Lights is het tweede album van de Britse band The Fauns, uitgekomen in 2013. Het album is een moeiteloze voortzetting van het werk dat de groep vanuit Bristol begon met hun zelfuitgegeven debuut, maar waarop ze nu verder bouwen aan een herkenbaar geluid binnen het shoegaze-genre. Lights balanceert tussen dromerige soundscapes en gelaagde gitaartexturen, waarbij zangeres Alison Garner met haar subtiele, fluisterende stemgeluid de sfeer bepaalt. De plaat ademt een melancholie die doet denken aan de hoogtijdagen van de vroege jaren negentig, maar het album slaagt er toch in om zich te onderscheiden van veelgehoorde imitaties. Dankzij het gevoel voor detail van producer en bandlid Michael Savage, gecombineerd met de engineering van Bristolse studiofiguren als Jim Barr en Tim Allen, krijgen de nummers een bijna filmisch karakter. Zeker de instrumentale passages en ambient momenten lijken beïnvloed door het werk van filmcomponisten Clint Mansell en Cliff Martinez. De muziek evolueert tussen zachte, verstilde passages en uitbarstingen van versterkte gitaren, waarbij de sfeer van The XX en de ruigere hoeken van Spacemen 3 soms doorklinken. Waar The Fauns vooral excelleert is in het creëren van een consistent, sfeervol geluid, al blijven ze hiermee soms net iets te veel op de oppervlakte hangen door wat veilige keuzes. Lights belichaamt dromerige, haast gewichtloze pop, doorspekt met dichte gitaarwanden, en dient daarmee als een degelijke, zij het traditioneel voorbeeld van Britse shoegaze uit het begin van de eenentwintigste eeuw.
The Fauns – Lights is het tweede album van de Britse band The Fauns, uitgekomen in 2013. Het album is een moeiteloze voortzetting van het werk dat de groep vanuit Bristol begon met hun zelfuitgegeven debuut, maar waarop ze nu verder bouwen aan een herkenbaar geluid binnen het shoegaze-genre. Lights balanceert tussen dromerige soundscapes en gelaagde gitaartexturen, waarbij zangeres Alison Garner met haar subtiele, fluisterende stemgeluid de sfeer bepaalt. De plaat ademt een melancholie die doet denken aan de hoogtijdagen van de vroege jaren negentig, maar het album slaagt er toch in om zich te onderscheiden van veelgehoorde imitaties. Dankzij het gevoel voor detail van producer en bandlid Michael Savage, gecombineerd met de engineering van Bristolse studiofiguren als Jim Barr en Tim Allen, krijgen de nummers een bijna filmisch karakter. Zeker de instrumentale passages en ambient momenten lijken beïnvloed door het werk van filmcomponisten Clint Mansell en Cliff Martinez. De muziek evolueert tussen zachte, verstilde passages en uitbarstingen van versterkte gitaren, waarbij de sfeer van The XX en de ruigere hoeken van Spacemen 3 soms doorklinken. Waar The Fauns vooral excelleert is in het creëren van een consistent, sfeervol geluid, al blijven ze hiermee soms net iets te veel op de oppervlakte hangen door wat veilige keuzes. Lights belichaamt dromerige, haast gewichtloze pop, doorspekt met dichte gitaarwanden, en dient daarmee als een degelijke, zij het traditioneel voorbeeld van Britse shoegaze uit het begin van de eenentwintigste eeuw.
AmazonAudio-cd, Labels I Invada Records