The Florida Project

Dit is een somber portret van het verlies van onschuld en verwachting uit de kindertijd. Als je erin slaagt om je oordeel over het gedrag van de kinderen op te schorten, zul je de beschermende barrières zien die ze hebben opgericht, in het bijzonder Moonee die de woede en antisociale kenmerken van haar moeder nabootst, om te overleven in een constante staat van chaos en verwaarlozing. De kinderen worden wild en je vraagt ​​je af hoe ze dit zo lang hebben overleefd; er is eenzaamheid aan deze vrijheid, een afwezigheid van ouderschap. Maar er zijn ook momenten van puurheid, het simpele plezier om jam van brood in een veld te likken of onbewust handen vast te houden. Er zijn maar weinig momenten waarop het publiek Moonee's echte kwetsbaarheid als klein kind mag zien, maar als we dat doen, is het hartverscheurend en pijnlijk. De ironische achtergrond van Disneyworld met alle fantasie en rijke toeristen die het aantrekt, staat in schril contrast met de brute armoede van de omgeving. Dit is geen vrolijke film, er is woede en een gevoel volkomen verlaten en in de steek gelaten door de samenleving. Maar het is een belangrijke film, tot nadenken stemmend en opmerkzaam met harde randen die je weliswaar terugdeinzen.