The McCoys Human Ball (CD)

Human Ball is het tweede en laatste album van The McCoys op Mercury Records, uitgebracht in 1969. Het album markeert een sterke artistieke evolutie voor de band, die zich losmaakte van het eenvoudige garage-geluid van hun eerdere hits en in plaats daarvan koos voor een breder, experimenteler geluidspalet. Na het meer psychedelisch getinte Infinite McCoys uit het jaar ervoor, zetten The McCoys op Human Ball nog nadrukkelijker de stap naar jazz-gebaseerde rock, met lange, improviserende instrumentale passages en een prominente rol voor gitaar en keyboard. Die ontwikkeling werd mede mogelijk gemaakt door de samenwerking met leden van de Blood, Sweat & Tears-hornsectie onder leiding van Fred Lipsius, die het album een rijke, jazzy textuur geven. Het album onderscheidt zich door zijn elektrische mix van genres, met invloeden van blues, jazz, psychedelica en zelfs vroege jazzrock. Dit leidt tot een sonische variëteit waarbij geen twee nummers erg op elkaar lijken. De ritmesectie houdt het meestal veilig, terwijl gitarist Rick Derringer en toetsenist Bobby Peterson zich juist uitleven in vervreemdende, psychedelische en soms zelfs atonale solo’s. Derringers gitaarwerk sluit aan op de sound van Jimi Hendrix, met uitgesponnen solo’s en veel effectgebruik. Er zijn ook momenten met Braziliaans getinte jazz en country-invloeden, wat het geheel eclectisch maar niet onsamenhangend maakt. Human Ball werd opgenomen na een periode als huisband in New Yorkse nachtclub The Scene, waar de band zijn muzikale grenzen verkende. Desondanks vond het album weinig weerklank bij het grote publiek en betekende het het einde van The McCoys als albumact. Muzikaal gezien blijft Human Ball echter intrigerend als voorbeeld van eind jaren zestig experimenteergeluk en als document van een band die zich niet liet vastpinnen aan één genre.