The Seventh Coming

Het album The VIIth Coming van Cathedral is het zevende studioalbum van deze Britse band en staat bekend als een pure vertegenwoordiger van het genre doom metal, aangevuld met invloeden uit hardrock en lichte progressieve experimenten. Het album verscheen oorspronkelijk in de jaren nul op LP en kenmerkt zich door de zware, logge riffs en een meer organisch, bijna live aandoend geluid. Vergeleken met eerdere, uitgesproken experimentele platen van Cathedral is The VIIth Coming wat directer en toegankelijker, maar behoudt het zijn doomy karakter met de kenmerkende, theatrale vocalen van Lee Dorrian.Op inhoudelijk vlak biedt dit album een evenwicht tussen pure zwaarte en songmatige benadering. Cathedral kiest voor een krachtig, helder en uitgesproken gitaargeluid dat in combinatie met levendige ritmes zelfs binnen het doorgaans trage doom metalgenre relatief up-tempo aanvoelt. Hoewel de band in deze periode enigszins richting een breder publiek beweegt met meer traditionele rocksongstructuren, verliezen zij hun eigen identiteit en invloedrijk geluid niet volledig uit het oog.Een aantal opvallende tracks op dit album zijn Phoenix Rising, Skullflower en Halo Of Fire. Phoenix Rising opent Het album krachtig en zet direct de toon met zware gitaarriffs en een meeslepend refrein. Skullflower is een schoolvoorbeeld van Cathedral’s vermogen om atmosfeer te combineren met intensiteit, door het inzetten van melodieuze gitaarlijnen en uitgesponnen ritmes. Halo Of Fire brengt als afsluiter een episch gevoel, met afwisselende dynamiek en een lang uitgesponnen opbouw die typerend is voor de stijl van Cathedral.The VIIth Coming verscheen in een periode waarin Cathedral niet alleen hun eigen nalatenschap binnen het doom metalgenre verder uitbouwde, maar ook opnieuw liet zien hoe veelzijdig en aanstekelijk deze zware muziek kan zijn binnen een LP-formaat. Het album is geliefd om de balans tussen traditie en innovatie en geldt als een solide hoofdstuk in het oeuvre van deze invloedrijke band.

Met The VIIth Coming presenteerde de Britse band Cathedral in 2002 hun zevende studioalbum. Het is een plaat die de overgangsfase van de band markeert, waarop ze hun kenmerkende doomgeluid combineren met invloeden uit hardrock en progressieve experimenten. De productie, verzorgd door Kit Woolven, heeft een rauw en organisch gevoel dat de muziek een live-sfeer meegeeft. Het album staat vol met zware riffs, beklijvende melodieën en de theatrale zang van frontman Lee Dorrian. Cathedral's unieke mix van zwaarte en experiment versterkte hun invloed op de doom-, stoner- en sludgemetal van nu. Muzikale stijl: Doom Metal, Hardrock Heruitgave Gelimiteerde persing op geel vinyl