Thee Oh Sees Warm Slime
Uitgelicht
|
39,76
36,61 |
Naar shop
|
|
43,10 |
Naar shop
|
Beschrijving
Bol Partner
Warm Slime is het tiende studioalbum van de Amerikaanse psychedelische rockband Thee Oh Sees, dat in 2010 bij In The Red Records verscheen als een compacte LP van iets meer dan 30 minuten. Het album combineert genres als garagerock, noiserock en psychedelische rock en levert een energieke explosie van lo-fi surfvibes, wilde fuzz, killer riffs en geestverruimende freak-outs die doen denken aan gecondenseerde psychedelische compilaties uit de jaren 60 zoals Nuggets. Opgenomen door Chris Woodhouse als een volledige bandinspanning in navolging van voorgangers als Help, legt de plaat het rauwe, geëlektrificeerde geluid van de productieve San Francisco-formatie vast, met epische verkenningen van hun auditieve kosmos verpakt in een strak, vullingsvrij geheel dat nooit gaat slepen.Het album dompelt luisteraars onder in zomerse garage-psych-gelukzaligheid, waarbij invloeden worden opgeroepen van de instrumentatie van Pink Floyd uit het Barrett-tijdperk, retro reverb en echo-effecten rechtstreeks uit de psychedelische knallers uit de jaren '60. De beknoptheid zorgt voor een onophoudelijk momentum, dat door de geëlektrificeerde scuzz-hemel raast met coole basgrooves en non-stop rockende intensiteit, waardoor het van begin tot eind een naadloze, vervelingsbestendige luisterervaring is. De crew van John Dwyer versterkt hun reputatie van productieve output te midden van een zee van singles en EP's, waarbij ze hun vleugels uitslaan naar luidruchtig, kosmisch terrein terwijl ze geworteld blijven in de woestheid van de garagerock.
Warm Slime is het tiende studioalbum van de Amerikaanse psychedelische rockband Thee Oh Sees, dat in 2010 bij In The Red Records verscheen als een compacte LP van iets meer dan 30 minuten. Het album combineert genres als garagerock, noiserock en psychedelische rock en levert een energieke explosie van lo-fi surfvibes, wilde fuzz, killer riffs en geestverruimende freak-outs die doen denken aan gecondenseerde psychedelische compilaties uit de jaren 60 zoals Nuggets. Opgenomen door Chris Woodhouse als een volledige bandinspanning in navolging van voorgangers als Help, legt de plaat het rauwe, geëlektrificeerde geluid van de productieve San Francisco-formatie vast, met epische verkenningen van hun auditieve kosmos verpakt in een strak, vullingsvrij geheel dat nooit gaat slepen.Het album dompelt luisteraars onder in zomerse garage-psych-gelukzaligheid, waarbij invloeden worden opgeroepen van de instrumentatie van Pink Floyd uit het Barrett-tijdperk, retro reverb en echo-effecten rechtstreeks uit de psychedelische knallers uit de jaren '60. De beknoptheid zorgt voor een onophoudelijk momentum, dat door de geëlektrificeerde scuzz-hemel raast met coole basgrooves en non-stop rockende intensiteit, waardoor het van begin tot eind een naadloze, vervelingsbestendige luisterervaring is. De crew van John Dwyer versterkt hun reputatie van productieve output te midden van een zee van singles en EP's, waarbij ze hun vleugels uitslaan naar luidruchtig, kosmisch terrein terwijl ze geworteld blijven in de woestheid van de garagerock.