Tim Hugh Cello Concertos (CD)
Uitgelicht
|
14,59 |
Naar shop
|
|
14,59 |
Naar shop
|
|
18,27
16,73 |
Naar shop
|
Beschrijving
Bol Partner
Tim Hugh en het Bournemouth Sinfonietta onder leiding van Richard Studt brengen met C.P.E. Bach: Cello Concertos een stijlvol eerbetoon aan de overgangsperiode tussen barok en classicisme. Het album, verschenen op cd in 1996, illustreert de gevoelswereld en het vernieuwende idioom van Carl Philipp Emanuel Bach, een sleutelfiguur binnen de empfindsamer Stil, de expressieve stroming die vooruitwijst naar het klassieke tijdperk. Hugh weet met zijn spel zowel de virtuositeit van de hoekdelen als de introspectieve diepgang van de langzame delen overtuigend over te brengen, ondersteund door het gevoelige samenspel van het orkest. Deze uitvoering onderscheidt zich door de opvallende balans tussen technische beheersing en emotionele expressie. Vooral de langzame delen worden geprezen om hun ingetogen melancholie en fraaie frasering; Hugh’s klank is hier beheerst, zonder overdreven pathos, waardoor de muziek haar subtiel sprekende karakter behoudt. De opname legt de nadruk op de lyrische, vaak droefgeestige toon van Bachs muziek, zonder te vervallen in effectbejag of overdadige retoriek, en biedt een overtuigende representatie van de overgang van laatbarokke vormen naar de vroege klassieke expressiviteit.
Tim Hugh en het Bournemouth Sinfonietta onder leiding van Richard Studt brengen met C.P.E. Bach: Cello Concertos een stijlvol eerbetoon aan de overgangsperiode tussen barok en classicisme. Het album, verschenen op cd in 1996, illustreert de gevoelswereld en het vernieuwende idioom van Carl Philipp Emanuel Bach, een sleutelfiguur binnen de empfindsamer Stil, de expressieve stroming die vooruitwijst naar het klassieke tijdperk. Hugh weet met zijn spel zowel de virtuositeit van de hoekdelen als de introspectieve diepgang van de langzame delen overtuigend over te brengen, ondersteund door het gevoelige samenspel van het orkest. Deze uitvoering onderscheidt zich door de opvallende balans tussen technische beheersing en emotionele expressie. Vooral de langzame delen worden geprezen om hun ingetogen melancholie en fraaie frasering; Hugh’s klank is hier beheerst, zonder overdreven pathos, waardoor de muziek haar subtiel sprekende karakter behoudt. De opname legt de nadruk op de lyrische, vaak droefgeestige toon van Bachs muziek, zonder te vervallen in effectbejag of overdadige retoriek, en biedt een overtuigende representatie van de overgang van laatbarokke vormen naar de vroege klassieke expressiviteit.