Tlenek niklu: Zaawansowany materia¿ do zastosowa¿ w superkondensatorach

Rozdziä 3 przedstawia metodologi¿ zastosowan¿ w syntezie cienkowarstwowych elektrod z tlenku niklu na drodze wodnej, z naciskiem na manipulowanie parametrami preparatywnymi, w tym sk¿adnikami, st¿¿eniami, temperaturami rozk¿adu i obj¿to¿ciami roztworów. Wst¿pna analiza termograwimetryczna heksahydratu azotanu niklu wykazäa stabilne tworzenie si¿ pozostäo¿ci powy¿ej 573 K. Kolejne eksperymenty przeprowadzono zmieniaj¿c st¿¿enia roztworu do rozpylania od 0,2 M do 1,0 M, utrzymuj¿c stä¿ temperatur¿ osadzania i szybko¿¿ rozpylania odpowiednio na poziomie 623 K i 2 ml/min. Kolejn¿ optymalizacj¿ osi¿gni¿to poprzez zbadanie ró¿nych temperatur rozk¿adu (w zakresie od 623 K do 723 K) przy utrzymaniu stäej szybko¿ci rozpylania oko¿o 2 ml/min, przy u¿yciu wcze¿niej zidentyfikowanego optymalnego st¿¿enia (0. 8 M).Zoptymalizowane warunki (0,8 M i 673 K) zostäy nast¿pnie zastosowane do osadzania filmu, przy czym obj¿to¿¿ roztworu by¿a zmiennym parametrem, w zakresie od 30 do 110 ml. Analiza elektrochemiczna zoptymalizowanej elektrody AV-1 zostäa przeprowadzona przy u¿yciu ró¿nych elektrolitów, tj. KCl, LiCl2, Na2SO4, NaOH i KOH.