Treden

Op de tweede tree blijft Boaz staan. Zijn achterhand wil niet meer omhoog, en Dirk buigt door zijn knieën alsof hij een bank verplaatst die niet door de gang past. Marijke, die achter de balie van De Poelenburcht al zevenentwintig jaar de boeken en de mensen kent, houdt de deur open met haar heup en vraagt niet waarom hij komt, elke donderdag, met dezelfde hond. Het pand gaat dicht. Er komt een datum op de deur, een poster met een hartje erop, en de collectie verdwijnt krat voor krat naar een opslag waar niemand meer naar kijkt. Tussen het inpakken door duikt er een man op met een tas vol boeken die hij tweeëntwintig jaar geleden had moeten inleveren — Kees, die Marijke kende voordat ze wist wat ze met hem moest. Wat je meeneemt als iets sluit, en wat je achterlaat. Wat je een hond nog gunt, en wat je jezelf niet meer durft te vragen.Dit boek is door AI gegenereerd.