Trio Roverde & Lusine Harutyunyan Pejacavic: Chamber Music (CD)

De pianiste Ekaterina Litvintseva kreeg lovende kritieken voor haar soloalbum op Piano Classics (PCL10226) met pianomuziek van Dora Pejačević: 'Je bent het aan jezelf verplicht om kennis te maken met Dora Pejačević als je dat nog niet gedaan hebt' (Fanfare, mei 2022) Met haar collega's in Trio RoVerde buigt ze zich nu over de kamermuziek van de Kroatische componist. De Cellosonate dateert uit 1913, hetzelfde jaar waarin Pejačević het eerste pianoconcert van een Kroatische componist schreef. Net als Brahms' Eerste Cellosonate en Elgars Celloconcert is het in een stemmig E mineur gegoten, met een smachtend karakter dat vanaf het begin wordt gevestigd door een langgerekte cantabile melodie voor de cellist. Pejačević gaat verder met het ontwikkelen van een gepassioneerde dialoog tussen cello en piano door middel van een verzekerde omgang met de sonatevorm. De volgende reeks miniaturen voor viool en piano roept in hun titels de wereld van de salon op, maar de Schumannesque warmte van de Romanze Op.22, uit 1907, wordt vervangen door een stijl die tegelijkertijd weemoediger en verfijnder is tegen de tijd van de Elegie, die ze schreef in hetzelfde cruciale jaar (1913) als de Cellosonate. De Meditation Op.51 van zeven jaar later trekt zich niet terug in solipsisme, maar schetst in drie minuten een nieuwe en onzekere wereld. Het C-groot Pianotrio uit 1910 brengt ons terug op veiliger terrein. Pejačević geeft blijk van een opmerkelijke gevoeligheid bij het schrijven voor een lastige combinatie van instrumenten: sterke melodische teksten voor de strijkinstrumenten vormen een tegenwicht voor het gewicht van de pianopartij, die in ieder geval behendig is gepunt en ontroerd door de ervaring van de componist als uitvoerder. Als Pejačević's kamermuziek geen plaats heeft gekregen in het standaardrepertoire van de laatromantiek, dan is dat ons gemis, een gemis dat door een toenemend aantal uitvoeringen en opnames zoals deze te laat wordt goedgemaakt.