Trzcina cukrowa przeznaczona do ¿ucia: Potencjalny sektor agrobiznesu na terenach górzystych Bangladeszu

Niniejsze badanie dotyczy¿o systemu agrobiznesowego w gospodarstwach komercyjnych produkuj¿cych trzcin¿ cukrow¿ przeznaczon¿ do ¿ucia w dystrykcie Khagrachhari w Bangladeszu. Opieräo si¿ ono na badaniu ankietowym, w ramach którego przeprowadzono wywiady z 35 rolnikami z upazili Khagrachhari Sadar oraz 25 handlarzami trzciny cukrowej przeznaczonej do ¿ucia z dystryktów Khagrachhari i Chittagong. Zyski netto mäych, ¿rednich i du¿ych gospodarstw wynios¿y odpowiednio 423 471 Tk, 347 997 Tk i 376 909 Tk. Odpowiednie wskäniki korzy¿ci do kosztów wynios¿y 2,3, 1,99 i 2,05. Trzcina cukrowa przechodzi od producenta do konsumenta ko¿cowego poprzez po¿redników rynkowych, takich jak Paiker lub Bepari, Arathdar, sprzedawca detaliczny oraz sprzedawca detaliczny i przetwórca. Mar¿e netto Paikerów lub Beparów, Arathdarów, sprzedawców detalicznych oraz sprzedawców detalicznych i przetwórców oszacowano odpowiednio na 1115 Tk, 281 Tk, 5441 Tk i 15 050 Tk na tysi¿c ¿odyg. Zwrot z kapitäu obrotowego by¿ najwy¿szy w przypadku arathdarów (128,31%), a nast¿pnie detalistów pe¿ni¿cych równie¿ funkcj¿ przetwórców (55,85%). Zarówno rolnicy, jak i handlowcy wskazali brak kapitäu obrotowego jako g¿ówny problem, a nast¿pnie niedobór si¿y roboczej, brak odpowiednich informacji rynkowych oraz wysokie koszty transportu.