Tussen Aduard en Auschwitz

De kampervaringen en de doorwerking daarvan in het leven van Elie Aron Cohen (1909-1993) staan centraal in deze biografie. De oorlog fungeerde als een onomkeerbare breuk tussen twee werelden en symboliseerde zowel Aduard als Auschwitz. Daarnaast schetst het werk hoe Elie zichzelf binnen de naoorlogse Joodse gemeenschap zich opvoerde: er ontstonden linies die een hiërarchie in leed toonden en zijn eigen positie als kampoverlevende strak afbakenden. Naast kampervarende is Elie ook arts en schrijver, en in die drieledige identiteit bleef hij verbonden: het arts-zijn zag hij cynisch als “het beroep voor de kampen” en hielp hem te overleven. In zijn publicaties zocht hij voortdurend terug naar het kamp om getuigenissen te leveren over wat daar gebeurde en om zijn handelen als ‘prominent’ kritisch te bezien. De biografie berust voor een groot deel op unieke bronnen, met name Elies naoorlogse correspondentie, die een helder licht werpt op zijn leven en zijn karakter. De vele persoonlijke brieven vormen de ruggengraat van het beeld dat dit boek schetst.

De analyse leest als een onderzoek naar herinnering en verantwoordelijkheid: hoe de ervaringen in oorlogstijd de latere identiteit en maatschappelijke interacties van Elie hebben gevormd, en welke rol getuigenis speelt in het publieke begrip van het kampverleden.

Elie’s leven werd zo getekend dat elke publicatie teruggrijpt naar het kamp en naar de confrontatie met het eigen handelen als prominente figuur na de oorlog, waarbij de brieven een essentieel spiegelbeeld bieden van zijn personnel.

Kenmerken

• Biografie onderzoekt kampervaringen en hun doorwerking
• Symboliek van Aduard en Auschwitz in beeld
• Scheidslijnen binnen de naoorlogse Joodse gemeenschap belicht
• Arts-zijn als 'het beroep voor de kampen'
• Postoorlogse correspondentie vormt de ruggengraat