Uit de tijd gevallen

Juana Inés de la Cruz (1651–1695) wordt gezien als de eerste authentieke dichter en feministe van het Latijns-Amerikaanse continent. Haar leven vertelt een verhaal van buitengewone intellectuele nieuwsgierigheid, ondanks tegenstand van familie en samenleving. Als kind leerde ze lezen en schrijven en stapte ze op haar twintigste in een klooster, nadat ze eerder het hof van de onderkoning had bezocht waar ze kansen kreeg zich te ontwikkelen tot een succesvolle dichteres. Haar loopbaan botste uiteindelijk met het kerkelijk gezag, wat leidde tot censuur en een schrijfverbod. Tijdens een pestepidemie werd ze gedwongen zieken te verzorgen, terwijl ze zelf ernstig ziek werd. De herinnering schetst een levendig beeld van haar leven en werk, en van haar strijd voor de vrijheid van vrouwen. De beschrijving van Nieuw-Spanje (Mexico) geeft een inzicht in het leven van de 17e eeuw, en Sor Juana komt zowel sterk als kwetsbaar over, waardoor haar lot aangrijpt. Een terugkerend motief is het gemis in haar leven, zoals de zoektocht naar de identiteit van haar vader en de emotionele lading die voortkomt uit liefde en publicatie van haar werk.

Inhoud

Dit werk combineert historische feiten met literaire verbeelding om een indringend portret te schetsen van Juana Inés de la Cruz en haar strijd om als vrouw haar talenten te mogen benutten. Het verhaal verkent haar tijd op het hof, haar conflicten met het kerkelijk gezag, en haar rol als publicerend dichteres terwijl ze worstelt met persoonlijke gemis en verlangens. Het biedt een beeld van haar invloed op de Latijns-Amerikaanse literaire traditie en haar positie als pionier op het gebied van vrouwenemancipatie.