Ulan Bator Stereolith (CD)
Uitgelicht
|
20,56 |
Naar shop
|
|
20,56 |
Naar shop
|
|
26,63 |
Naar shop
|
Beschrijving
Bol Partner
Ulan Bator stamt uit Parijs en bestaat sinds 1993. Hun elfde studioalbum, genaamd Stereolith, kwam uit in 2017 als cd via Bureau B. Dit album valt op door de kenmerkende mix van postrock, experimentele elektronica en krautinvloeden, waarin de band een eigen pad kiest tussen minimalisme en uitbundige klankschilderingen. In vergelijking met hun eerdere werk is Stereolith toegankelijker, maar raakt het nooit zijn typische, hypnotiserende karakter kwijt. Een terugkerend element is het gebruik van herhaling en subtiele, cyclische patronen, een knipoog naar krautrock-voorbeelden als Can, Neu! en Faust. Maar in plaats van uit te wijden naar lange, opgebouwde composities, kiest de band op dit album vaak voor korte, gestroomlijnde stukken die toch voldoende ruimte bieden voor ingetogen experimenten met synthesizers, elektronica en fluisterende vocalen. De sfeer wisselt tussen organisch en mechanisch, waarbij zowel akoestische piano als elektronische klanken voorbij drijven. De zang van Amaury Cambuzat is ingetogen en soms zelfs zweverig, wat het album een intiem en dromerig karakter geeft. Ondanks deze versobering blijft de muziek verrassend en uitdagend, met een moderne twist op het typische Ulan Bator-idioom, zonder in voorspelbaarheid te vervallen. Stereolith is op deze manier een evenwichtig album dat de luisteraar tussen herkenning en verrassing balanceert, zonder te vervallen in experimenteel geweld.
Ulan Bator stamt uit Parijs en bestaat sinds 1993. Hun elfde studioalbum, genaamd Stereolith, kwam uit in 2017 als cd via Bureau B. Dit album valt op door de kenmerkende mix van postrock, experimentele elektronica en krautinvloeden, waarin de band een eigen pad kiest tussen minimalisme en uitbundige klankschilderingen. In vergelijking met hun eerdere werk is Stereolith toegankelijker, maar raakt het nooit zijn typische, hypnotiserende karakter kwijt. Een terugkerend element is het gebruik van herhaling en subtiele, cyclische patronen, een knipoog naar krautrock-voorbeelden als Can, Neu! en Faust. Maar in plaats van uit te wijden naar lange, opgebouwde composities, kiest de band op dit album vaak voor korte, gestroomlijnde stukken die toch voldoende ruimte bieden voor ingetogen experimenten met synthesizers, elektronica en fluisterende vocalen. De sfeer wisselt tussen organisch en mechanisch, waarbij zowel akoestische piano als elektronische klanken voorbij drijven. De zang van Amaury Cambuzat is ingetogen en soms zelfs zweverig, wat het album een intiem en dromerig karakter geeft. Ondanks deze versobering blijft de muziek verrassend en uitdagend, met een moderne twist op het typische Ulan Bator-idioom, zonder in voorspelbaarheid te vervallen. Stereolith is op deze manier een evenwichtig album dat de luisteraar tussen herkenning en verrassing balanceert, zonder te vervallen in experimenteel geweld.