Unhappybirthday Schaum
Uitgelicht
|
37,40 |
Naar shop
|
|
45,21
42,64 |
Naar shop
|
Beschrijving
Bol Partner
Schaum van Unhappybirthday is een LP uit 2018 die zich kenmerkt door een bijzonder sfeervolle en dromerige klank. Het album balanceert op het raakvlak van postpunk, dreampop en melodieuze goth uit het midden van de jaren tachtig, maar met een eigenzinnig verlaagd tempo en een warme, heldere productie. De composities zijn doordrongen van een gevoel van verlangen, maar blijven luchtig en ontspannen, waarbij eenvoudige drumcomputerprogramma’s en baslijnen zonder vervorming de basis vormen. Gitarist Tobias Rutkowski vult dit aan met subtiel vervormde lagen, terwijl zanger Daniel Jahn met een halffluisterende monotone stem een intieme sfeer creëert die nooit opdringerig wordt, maar juist geleidelijk onderhuids werkt. Schaum voelt als een geheimzinnige luisterervaring die zich niet direct prijsgeeft, maar langzaam insluipt en je gezelschap houdt op een rustige dag. De lange, ruimtelijke nummers lijken de tijd te rekken en geven veel ademruimte aan de melancholische melodieën. Het album kreeg een extra impuls door de komst van Diana Kim op basgitaar, wat zorgt voor een tastbare traagheid en lome schoonheid. Met zijn zachte, dromerige soundscape verweeft Schaum een hybride van postpunk en dreampop zonder te vervallen in het typische shoegaze-geluid, en blijft het consequent een weldadige, meditatieve plaat.
Schaum van Unhappybirthday is een LP uit 2018 die zich kenmerkt door een bijzonder sfeervolle en dromerige klank. Het album balanceert op het raakvlak van postpunk, dreampop en melodieuze goth uit het midden van de jaren tachtig, maar met een eigenzinnig verlaagd tempo en een warme, heldere productie. De composities zijn doordrongen van een gevoel van verlangen, maar blijven luchtig en ontspannen, waarbij eenvoudige drumcomputerprogramma’s en baslijnen zonder vervorming de basis vormen. Gitarist Tobias Rutkowski vult dit aan met subtiel vervormde lagen, terwijl zanger Daniel Jahn met een halffluisterende monotone stem een intieme sfeer creëert die nooit opdringerig wordt, maar juist geleidelijk onderhuids werkt. Schaum voelt als een geheimzinnige luisterervaring die zich niet direct prijsgeeft, maar langzaam insluipt en je gezelschap houdt op een rustige dag. De lange, ruimtelijke nummers lijken de tijd te rekken en geven veel ademruimte aan de melancholische melodieën. Het album kreeg een extra impuls door de komst van Diana Kim op basgitaar, wat zorgt voor een tastbare traagheid en lome schoonheid. Met zijn zachte, dromerige soundscape verweeft Schaum een hybride van postpunk en dreampop zonder te vervallen in het typische shoegaze-geluid, en blijft het consequent een weldadige, meditatieve plaat.