USZCZELNIACZE BIOCERAMICZNE W ENDODONCJI: Oparte na dowodach podej¿cie do uszczelniaczy kana¿owych

Materiäy na bazie bioceramiki zostäy wprowadzone do endodoncji w latach 90-tych XX wieku, najpierw jako materiäy do wype¿nie¿ wstecznych, a nast¿pnie jako cementy do naprawy korzeni, uszczelniacze do kanäów korzeniowych i pow¿oki do sto¿ków guttapercha. Potencjalne zalety materiäów bioceramicznych w endodoncji s¿ zwi¿zane z ich w¿äciwo¿ciami fizykochemicznymi i biologicznymi. Materiäy bioceramiczne s¿ biokompatybilne, nietoksyczne, niekurczliwe i zazwyczaj stabilne chemicznie w ¿rodowisku biologicznym. Kolejn¿ zalet¿ tych materiäów jest ich zdolno¿¿ do tworzenia hydroksyapatytu i ostatecznie tworzenia wi¿zania mi¿dzy z¿bin¿ a materiäem. Po wprowadzeniu materiäów bioceramicznych do endodoncji klinicznej agregat trójtlenku mineralnego (MTA) zostä uznany za z¿oty standard w ró¿nych sytuacjach klinicznych i jest prawdopodobnie najbli¿szy idealnemu materiäowi reparacyjnemu ze wzgl¿du na jego doskonäe w¿äciwo¿ci fizykochemiczne i biologiczne. Materiäy bioceramiczne, dzi¿ki swojej biokompatybilno¿ci i doskonäym w¿äciwo¿ciom fizykochemicznym, s¿ szeroko stosowane w endodoncji.