Utopia Pov (LP)

POV is het negende en laatste studioalbum van de Amerikaanse band Utopia en verscheen in 1985. Het album werd uitgebracht op LP en in een speciale, gekleurde vinyleditie, wat destijds extra aantrekkingskracht gaf aan verzamelaars. Utopia was in deze periode volledig getransformeerd; de progressieve rock uit hun beginjaren was ingeruild voor een meer eigentijdse pop en rock sound, doorspekt met invloeden uit de new wave en elektronische muziek. Hiermee sluit POV het hoofdstuk af waarin de groep onder leiding van Todd Rundgren experimenteerde met complexe composities en virtuoze structuren, en kiest het voor een compact en toegankelijk songschema. Het genre van POV is het beste te omschrijven als pop/rock, met duidelijke invloeden van contemporary pop en new wave. De scherpe omlijsting van synths en gitaren legt de nadruk op melodie en pakkende refreinen, waarmee Utopia aansluiting zoekt bij de radio en het publiek van midden jaren tachtig. De arrangementen zijn minder technisch dan voorheen, maar de dynamiek tussen de bandleden blijft overeind. Vooral Rundgren's gitaarwerk krijgt meer ruimte, terwijl Roger Powell’s toetsen het geheel een moderne textuur geven. Een van de meest opvallende nummers op het album is Play This Game, dat als openingsnummer fungeert en meteen de toon zet met energieke klanken en een prikkelend refrein. Het laat horen dat Utopia een band was die perfect driekwartpop kon afleveren, met harmonieën die zich onderscheiden door hun complexiteit ondanks de ogenschijnlijke eenvoud. Daarnaast springt Mated eruit, een uitgesproken popnummer met een toegankelijke melodie en een herkenbare Utopia-sound die zowel melancholie als kracht uitstraalt. Ook Secret Society is een belangrijke track; het nummer brengt een mysterieus en elektronisch geladen sfeer en illustreert Rundgren’s interesse in technologie en computers, een thema dat in de vormgeving van het album en de muzikale productie duidelijk naar voren komt. De albumtitel POV wordt op de hoes op verschillende manieren uitgelegd: Price of Victory, Pillar of Virtue, Point of View en Persistence of Vision. Dit symboliseert de ambivalentie en het experimentele karakter van het album zelf, waarin Utopia verschillende richtingen op zoekt om tot een finale statement te komen. Op visueel vlak is de band te zien in militaire outfits voor een sterrenkaart, met op de achtergrond verwijzingen naar vroegere tours. Dit alles onderstreept het eindpunt van een groep die vastbesloten was om af te sluiten met een unieke, eigentijdse plaat. POV is daarmee zowel een samenvatting als een afscheid van Utopia. Het album bevat compacte, radiovriendelijke songs die Utopia’s muzikale evolutie reflecteren, maar ook genoeg eigenzinnigheid en innovatie om het onderscheiden in het landschap van pop en rock in de jaren tachtig.