Uzun Bir Kışın En Karanlık Gecesi

Insan neyle yasar Hava ve su. Ekmek ve et. Hayaller. Umut. ama baska Silenin yerel gazetelerinden bir haber Subay Günes T. kayboldu. Ardindan, Istanbula yüz kilometre mesafedeki o kücük sehirde gerceklesen deprem. Ve dünyada bir yere ait olamayanlarin siginagi Berlinden seslenen anlatici Barbaros Altug; ihmaller ve takipsizligi, alinmayan önlemler ve yakalanmayan katilleri, siddet ve homofobinin hüküm sürdügü cografyalarda yitirilen ümitleri bir gazete kupüründen yola cikarak yüzeye cikariyor dördüncü romaninda. Bir sehrin tarihi yeniden yazilirken, hikayesini yazmaya söz verdigi Güneslerin ve onlarin en karanlik gecelerinin unutulmasina izin vermiyor. Deniz kenarina konmus saraylari, gercek sahipleri sürgünde ölen hanlari, o hanlarin servetiyle yapilan kacak gökdelenleri, kimsenin gitmedigi camileri, gidecek kimsenin kalmadigi kiliseleri, kuslarin, tilkilerin ve erguvanlarin yuvasi olmasi gereken yere kondurulan pahali evleri ve sehrin dört bir yanina uzanan gri apartman bloklarini topragina ve denizine gömüyordu. Parcalanan topragindansa, sehre bir zamanlar evim diyenlerin, baska baska alfabelerde yazilan isimleri kazili mezar taslari fiskiriyordu. Istanbul binyillardir toprak altina gizlenmis olsa da büyük ve mutsuz bir mezarlik oldugunu hatirliyordu.