Valses,Polkas,Ouvertures (CD)

Editor's choice : Gramophone 2005 : Laat de wenkbrauwen maar zakken - deze moedige 'historische' Strauss is een genot De meesten van ons zijn gewend geraakt aan historische instrumenten die Beethoven spelen, maar 'oude muziek'-groepen die later repertoire spelen, trekken nog steeds de wenkbrauwen op. Ook de suggestie dat er een goede componist is die Strauss heet en niet Richard als voornaam heeft, roept meestal spot op. Deze beide snauwerige houdingen worden moedig uitgedaagd door Jos van Immerseel, die boetvaardig schrijft dat "zoals veel musici ik de muziek van Strauss een beetje goedkoop vond. Dat was niet het geval toen ik als 10-jarige muziek begon te studeren en Strauss-walsjes voorlas. Ik vond de muziek mooi, maar het plezier was van korte duur. Op de muziekschool waar ik vervolgens ging studeren, was het verboden om muziek van Strauss te spelen (of van wat dan ook te genieten); Bach en Czerny vervingen Strauss op de muzieklessenaar. Het vooroordeel tegen de "onwaardige" muziek van Strauss maakte het voor mij onmogelijk om zelfs maar zijn orkestpartituren te waarderen" Geholpen door een nieuwe kritische uitgave van Bärenreiter, laat Immerseel's levendige en ostentatief revisionistische benadering geen verwelkende pretentie toe, maar in plaats daarvan gebruiken de uitmuntende Anima Eterna hun historische instrumenten om volmondige, brutale, directe uitvoeringen te leveren die een ongekunstelde vreugde zijn. David Vickers