Van veeartsenij naar diergeneeskunde

In de tweede helft van de twintigste eeuw maakte de veearts plaats voor de dierenarts, zo blijkt uit circa 120 interviews met vee- en dierenartsen die tussen 1950 en 1985 werkzaam waren. De bevindingen laten zien hoe sociaaleconomische, politieke en technologische ontwikkelingen de maatschappelijke positie van de dierenarts en de inhoud van het werk beïnvloedden. De georganiseerde dierziektebestrijding kreeg een impuls door de focus op productiegroei in de veehouderij, diergezondheid en volksgezondheid. Tegelijk nam dierenwelzijn toe als aandachtspunt en groeide de medische zorg voor gezelschapsdieren, recreatie- en sportpaarden. Het aantal veterinaire studenten groeide, mede door de opkomst van meer vrouwen in het vak. Het rijk geïllustreerde boek biedt door verrassende verhalen 'van binnenuit' een veelzijdig beeld van het leven van Nederlandse dierenartsen en hun patiënten.

Het werk schetst hoe de verankering van diergezondheid in de samenleving evolueerde en welke rol professionals daarbij speelden. Daarnaast vormt het een historische beschrijving van de veranderingen in de diergeneeskunde als beroep, inclusief de maatschappelijke context en de veranderende aandacht voor dieren.

Kenmerken

• Ongeveer 120 interviews met vee- en dierenartsen
• Periode 1950–1985 en十
• Veranderingen in diergezondheid en volksgezondheid
• Focus op dierenwelzijn en gezelschapsdieren
• Groei van veterinaire studenten en vrouwen in het vak
• Rijk geïllustreerd met internen verhalen uit de praktijk

Specificaties

• Pagina’s: 400
• Uitgever: Walburg Pers B.V. / Uitgeverij
• Editie: Eerste editie
• Formaat: Hardcover