Vergeten wat ooit wacht

De zesde bundel van de gedichten van Ed van der Aa richt zich opnieuw op tijd, vergankelijkheid en vergetelheid, maar blijft doordrenkt met een persoonlijke toon. In heldere, soms ironische taal zoekt de dichter naar het ongrijpbare vast te leggen en geeft zo een intiem beeld van menselijke ervaring in relatie tot het bestaan en de taal. De gedichten lijken op aantekeningen en verslagjes van gebeurtenissen die Van der Aa diep hebben geraakt, terwijl hij in het schrijven soms schijnbaar moeiteloos van intuïtie naar voltooide dichtkunst beweegt. De verkenningen balanceren tussen ontroering en afstand, tussen wat wordt waargenomen en wat wordt vastgelegd in woorden. Het geheel ademt een streven naar betekenis in wat blijft als het moment vervliegt, en laat zien hoe de dichter zich niet beroept op machtige universumsverhalen, maar eerder tastend door de schepping wandelt.

In de nieuwste bundel komt de rol van de mens in de schepping duidelijk naar voren. De dichter verheft zich niet tot het middelpunt van het universum, maar zoekt eerder naar plek en betekenis in een wereld vol raadselen. Vooral in de laatste cyclus werkt Van der Aa persoonlijker en dichter bij zijn eigen ervaringen, zonder de vasthoudende aandacht voor het niets en de “volle leegte” uit zijn eerdere werk te verliezen.

Kenmerken

• Zesde poëziebundel van Ed van der Aa
• Thema’s: tijd, vergankelijkheid en vergetelheid
• Toon: constaterend en ietwat droog
• Gedichten als aantekeningen en verslagjes
• Mens in de schepping centraal, zoektocht naar betekenis
• Laatste cyclus is persoonlijker in toon