Verlieskunde

Verlies is geen probleem of ziekte, maar een transitieproces waarbij zorgvuldige ondersteuning cruciaal is. Of het nu gaat om het afscheid nemen van een overledene, het verlies van gezondheid, een lichaamsdeel, het land van herkomst of toekomstperspectief, mensen die met verlies te maken krijgen, hebben essentiële steun nodig. Professionals leveren deze ondersteuning wanneer de omgeving van de betrokken personen hierin tekortschiet.

In de wereld van verliesbegeleiding zijn er veel vragen die professionals moeten overwegen. Wat zijn de specifieke behoeften van mensen die verlies ervaren? Welke breinfuncties spelen een rol in de regulatie van rouwbehoeften en het rouwgedrag? Welke begeleidingsmethoden zijn beschikbaar en hoe kan men daarin competent worden? En hoe kan de informele support vanuit de directe omgeving gestimuleerd worden? Daarnaast is het belangrijk om te onderzoeken hoe rouwenden effectief kunnen worden opgevangen in de eerstelijnszorg, op scholen, in bedrijven of zorginstellingen. Verlieskunde biedt antwoord op deze relevante vragen.

In deze herziene uitgave ligt de focus op drie soorten behoeften van rouwenden: survivalbehoeften, affectieve behoeften en reflectieve behoeften. Deze behoeften vormen de basis voor zowel de individuele verliesbegeleiding, de ondersteuning vanuit het sociale netwerk als de toegepaste begeleidingsmethoden. Het behoeftegerichte transitiemodel, dat is gebaseerd op neuro- en sociaalwetenschappelijk onderzoek, fungeert als rode draad. Hierbij staan de cliënt en diens behoeften centraal, in plaats van de toevallige methode van de begeleider.

Verlieskunde is een waardevol inzicht voor een breed scala aan professionals: van verpleegkundigen en artsen tot maatschappelijk werkers, psychologen, coaches en onderwijsgevenden. Het boek is eveneens bestemd voor studenten die zich voorbereiden op een carrière in deze disciplines.

Herman de Mönnink, de grondlegger van verlieskunde in het Nederlandse taalgebied, heeft uitgebreide ervaring als GZ-psycholoog, rouwtherapeut en traumatherapeut. Hij is ook actief als docent en trainer op post-hbo-opleidingen en universitair niveau op het gebied van verlieskunde en multimethodisch maatschappelijk werk. Sinds 1990 is hij lid van de International Workgroup on Death, Dying and Bereavement (IWG), wat zijn toewijding aan en expertise in dit vakgebied verder onderstreept.

Verlieskunde biedt daarmee niet alleen inzicht in de complexe processen van rouw en verlies, maar biedt ook praktische handvatten voor degenen die betrokken zijn bij een effectieve en empathische begeleiding van rouwenden.