Via Negativa (In The Doorway Light)

Via Negativa is het achtste album van het minimal electronic duo Xeno & Oaklander, bestaande uit Liz Wendelbo en Sean McBride. Het album behoort tot het genre synthpop, met sterke invloeden uit coldwave en darkwave. De kenmerkende stijl van het duo is hier duidelijk aanwezig: minimalistische synthstructuren, ijzige beats en atmosferische melodieën worden gecombineerd met een subtiel gevoel voor nuance en experiment. Via Negativa ademt een retro-futuristische sfeer, die zowel teruggrijpt op het verleden als vooruitkijkt naar de toekomst. Met deze CD bouwen Wendelbo en McBride verder aan hun unieke universum, waarin synths en modulaire elektronica centraal staan en een bijna theatrale spanning wordt opgewekt. De productie is verfijnd; nummers ontstaan vanuit eenvoudige pianoschetsen en worden uitgewerkt met gelaagde synthesizers, gestructureerde percussie en meeslepende overtonen. Ondanks het technisch complexe geluid is de muziek emotioneel toegankelijk en klinkt ze direct, als breed uitgemeten anthems voor een cybernetisch tijdperk. Het thematische hart van Via Negativa draait om het idee van ‘wat niet te doen’, het negatieve als spiegel voor het positieve, met verhalen over figuren die zich begeven in duistere landschappen en industriële ruimtes. De spanning tussen utopische, emotieloze synthetische popklanken en de verhalende teksten over vervlogen tijden en onderliggende trauma’s creëert een fascinerend contrast. Enkele opvallende tracks op het album zijn 'Mercury Mind', dat opvalt door zijn donkere sfeer en melodieuze synthlagen, en 'Lost & There', waarin het duo experimenteert met een stotterend ritme en dromerige harmonieën. Ook 'Magic Of The Manifold' laat de veelzijdigheid van het duo horen, met een dynamische interactie tussen beide vocalisten en een rijk gelaagd synthesizergeluid. Elk nummer draagt bij aan het haast cinematografische karakter van het album, waarin elke track aanvoelt als een scène binnen één samenhangende beleving. Via Negativa werd uitgebracht als CD en laat wederom horen waarom Xeno & Oaklander in hun genre worden gewaardeerd: toegankelijk maar gelaagd, nostalgisch maar ambitieus, en steeds trouw aan hun minimalistische principes terwijl ze nieuwe muzikale invalshoeken blijven verkennen.