Vierundsiebzig: Roman ein großes Werk und ungeheuer packendes dazu. (Die Welt)

Ronya Othmann, na haar indrukwekkende debuutroman "Die Sommer", presenteert haar tweede roman "Vierundsiebzig". Dit boek is een aangrijpend literair tijdsdocument dat de lezer meeneemt op een intense reis door de geschiedenis van de êzîdische bevolking.

Het verhaal

In "Vierundsiebzig" beschrijft Othmann de gruwelijke gebeurtenissen van de genocide op de êzîdische gemeenschap, die in 2014 plaatsvond in Shingal door strijders van de IS. Het verhaal komt voort uit een diep verlangen om het onzegbare onder woorden te brengen. Met de krachtige uitspraak: "Ich habe gesehen. Das Ich ist ein Zeuge. Es spricht, und doch hat es keine Sprache", geeft de auteur de complexiteit van het vertellen van deze traumatische ervaringen weer.

Een reis naar de oorsprong

De roman is een zoektocht naar de oorsprongen van de tragedie, waarbij Othmann de lezer meeneemt naar de verschillende plekken die een cruciale rol speelden in deze geschiedenis. Van vluchtelingenkampen en frontlinies tot de woonkamer van verwanten en een leeg êzîdisch dorp in Turkije, waar niemand meer woont. Het boek nodigt uit om te kijken, te luisteren en getuigenis af te leggen van wat er is gebeurd, en verbindt de verhalen van de slachtoffers met de persoonlijke ervaringen van de auteur als journalist en schrijfster in Duitsland.

Een krachtig literair werk

Ronya Othmann weet met "Vierundsiebzig" een werk te creëren van ongekende diepgang, noodzakelijke helderheid en rauwe kracht. Haar stem is een representatie van de diaspora, die onuitwisbare sporen nalaat bij de lezers. De roman vraagt om reflectie en begrip voor de slachtoffers van de genocide, en biedt een platform voor hun verhalen, dat vaak onderbelicht blijft in de hedendaagse literatuur.

Met zijn 512 pagina's in hardcover, uitgegeven door Rowohlt Verlag GmbH, is "Vierundsiebzig" een essentieel boek voor iedereen die geïnteresseerd is in de geschiedenis van het Midden-Oosten, de oorzaken van conflicten en de impact op individuen en gemeenschappen. Het is niet alleen een verhaal van verdriet en verlies, maar ook van veerkracht en de noodzaak om te blijven getuigen.