VLMV - There Will Come Soft Rains (CD)
Uitgelicht
|
19,59 |
Naar shop
|
Beschrijving
Bol Partner
VLMV’s 'There Will Come Soft Rains', uitgebracht in 2026, is het vierde album van het tien jaar durende project van multi-instrumentalist Pete Lambrou, waarin ambient postrock wordt vermengd met elektronica, moderne klassieke muziek en experimentele elementen. Het creëert filmische, textuurrijke soundscapes door middel van langzame tempo's, zachte golven van synthpads en strijkers, zachte zang, warme pianofiguren, gefragmenteerde ritmes en evoluerende modulaire synthese, wat een breedbeeld- en Dolby Atmos-gevoel oproept dat het organische en het kunstmatige in evenwicht brengt in tedere, nostalgische en af en toe treurige dialogen.Geïnspireerd door het gedicht van Sara Teasdale, waarin de stille volharding van de natuur na het einde van de mensheid wordt verbeeld, biedt de plaat emotionele eerlijkheid en genuanceerd geduld, die het best tot hun recht komen in een donkere kamer met een koptelefoon, om de subtiele opbouw, het spaarzame palet en de humanistische diepgang te kunnen waarderen. Lambrou's onopvallende maar effectieve zang verschuift van slaapliedjes naar gelaagde falsettostemmen, waardoor vignetten van rustige reflectie te midden van de moderne hectiek ontstaan, met invloeden die doen denken aan Sigur Rós, Hammock en Jon Hopkins, terwijl het toch duidelijk zijn eigen ambient-achtige post-iets blijft.
Vergelijk aanbieders (1)
VLMV’s 'There Will Come Soft Rains', uitgebracht in 2026, is het vierde album van het tien jaar durende project van multi-instrumentalist Pete Lambrou, waarin ambient postrock wordt vermengd met elektronica, moderne klassieke muziek en experimentele elementen. Het creëert filmische, textuurrijke soundscapes door middel van langzame tempo's, zachte golven van synthpads en strijkers, zachte zang, warme pianofiguren, gefragmenteerde ritmes en evoluerende modulaire synthese, wat een breedbeeld- en Dolby Atmos-gevoel oproept dat het organische en het kunstmatige in evenwicht brengt in tedere, nostalgische en af en toe treurige dialogen.Geïnspireerd door het gedicht van Sara Teasdale, waarin de stille volharding van de natuur na het einde van de mensheid wordt verbeeld, biedt de plaat emotionele eerlijkheid en genuanceerd geduld, die het best tot hun recht komen in een donkere kamer met een koptelefoon, om de subtiele opbouw, het spaarzame palet en de humanistische diepgang te kunnen waarderen. Lambrou's onopvallende maar effectieve zang verschuift van slaapliedjes naar gelaagde falsettostemmen, waardoor vignetten van rustige reflectie te midden van de moderne hectiek ontstaan, met invloeden die doen denken aan Sigur Rós, Hammock en Jon Hopkins, terwijl het toch duidelijk zijn eigen ambient-achtige post-iets blijft.
Prijzen voor het laatst bijgewerkt op: