W kierunku estetyki anomii u Maurice'a Blanchota i Henri Michaux

Lata 1950-1970 naznaczone by¿y licznymi wstrz¿sami, p¿kni¿ciami oraz ideologicznymi i intelektualnymi przemianami, które nast¿pi¿y po II wojnie ¿wiatowej i zwi¿zanych z ni¿ wydarzeniach historycznych: wzrostem znaczenia dyktatur, zjawiskami ludobójstwa, kryzysem cywilizacyjnym. Literatura na swój sposób odzwierciedläa te fakty w sposób ukryty i symptomatyczny, poddaj¿c je refleksji. W ten sposób stäy si¿ mo¿liwe inne, cz¿sto radykalne sposoby pisania i my¿lenia. We Francji autorzy tacy jak Beckett, Blanchot, Camus, Du Bouchet, Duras, Genet, Robbe-Grillet, Sollers, by wymieni¿ tylko kilku, przyczynili si¿ do tego prze¿omu i radykalizmu. Moje podej¿cie krytyczne, które ma charakter interdyscyplinarny (¿¿cz¿c teori¿ literatury, psychoanaliz¿, socjologi¿, semiologi¿...), próbuje uchwyci¿ i wyjäni¿ te zasady. Moja praca magisterska zatytu¿owana "O estetyce anomii..." dotycz¿ca dwóch tekstów, odpowiednio Maurice'a Blanchota "Thomas l'obscur" oraz Henri Michaux "L'infini turbulent", stanowi przyk¿ad, je¿li nie prób¿. (Abdelkader Benamer)