Waar is mijn pensioen gebleven?!

In dit boek onderzoekt Pieter Lakeman wie personen en instanties de indexatie van pensioenen in Nederland onmogelijk hebben gemaakt en welke middelen zij daarbij gebruikten. Gedurende ongeveer vijftig jaar mochten pensioenfondsen indexeren, maar in 2008 hield dat op. De Nederlandsche Bank meldde plotseling dat vrijwel geen enkel pensioenfonds genoeg middelen had om te indexeren, terwijl de schrijver betoogt dat de Staat indexatie feitelijk onmogelijk maakte door in 2007 een pensioenwet te introduceren die indexatie uitsloot. Het boek stelt vragen bij de juistheid van jaarrekeningen van pensioenfondsen sinds 2008, die al jaren zijn goedgekeurd door vooraanstaande actuarissen en accountants, en bekijkt of die jaarrekeningen wel naar waarheid zijn opgesteld.

Het werk probeert te verduidelijken waarom de Staat volgens de auteur de indexatie heeft beperkt en welke actoren en middelen daarbij betrokken waren. Het onderzoekt de relatie tussen financiële reserves, wetgeving en de mogelijkheid tot indexatie, en benadrukt twijfel omtrent de echtheid van jaarrekeningen die door beroemd gekwalificeerde kantoren zijn geautoriseerd.

Gedurende een halve eeuw mochten pensioenfondsen indexeren; in 2008 kwam een abrupt einde. Het boek belicht de rol van wetgeving uit 2007, de beweringen van toezichthouders en de vragen over de integriteit van financiële rapportages, met als doel duidelijkheid te verschaffen over wie welke invloed uitoefende op de indexatie van pensioenen.

Kenmerken

• Auteur: Pieter Lakeman
• Thema: pensioenindexatie en blokkades
• Centrale stelling: wet 2007 maakte indexatie onmogelijk
• Vraagstuk: betrouwbaarheid van jaarrekeningen sinds 2008
• Uitgeverij: Blauwburgwal
• Pagina’s: 140
• Editie: Eerste editie