Want straks komen de wolven

Liesbeth D’Hoker levert met Want straks komen de wolven een bundel poëzie die huivering, kwetsbaarheid en veerkracht centraal zet. In haar gedichten zoekt een ‘ik’ naar transformatie te midden van onstabiele werelden en tastbare herinneringen. De taal beweegt tussen lichamelijkheid, beweging en verlangen, terwijl zij aandacht schenkt aan dingen: sporen, scherven, opgeladen plekken en een rijk bestiarium aan levende wezens. Verbeelding, verstrengeling en bezieling geven richting aan het proces van aarden, zelfs als de omstandigheden onrustig blijven. De gedichten dragen een donkere intensiteit en een ritmische muzikaliteit die zich goed leent voor voordracht.

D’Hoker, geboren in 1984, is essayiste en literatuurcritica bij onder meer DW B, De Lage Landen en De Reactor. Daarnaast werkt ze als leraar en is ze actief in literaire jury’s en commissies. Want straks komen de wolven is haar debuutbundel, waarin ritme en muziek van taal centraal staan en waarin ze haar betrokkenheid bij een klimaatgerichte poëzie verdiept. De bundel verscheen als eerste editie in paperback via Poeziecentrum vzw en bevat gedichten die zoeken naar houvast en betekenis in veranderlijke omstandigheden, terwijl herinneringen en concrete details de verbeelding sturen.

Kenmerken

• Lichaam, herinnering en kwetsbaarheid in beeld
• Ritme en muzikaliteit als drijvende kracht
• Intense, donkere poëtische tonatie
• Verbeelding en bezieling als houvast
• Focus op dingen, sporen en levende wezens
• Debuutbundel met klimaatdichtkunst en introspectie