Wassen, plassen, slapen, klaar: de crisis in zorg en hoe eruit te raken

Van de kinderopvang tot de ouderenzorg, zorgtaken voelen vaak als bandwerk. Werkers in de zorg ervaren niet alleen de hoge werkdruk, maar ook de emotionele last van het gevoel dat ze niet voldoende hebben kunnen bieden aan de mensen die hun hulp nodig hebben. Bovendien voelen ook ouders van kinderen en kinderen van ouderen zich vaak tekortschieten in hun zorg. Deze situatie is het gevolg van jarenlange politieke keuzes, waarbij de Vlaamse regering zorg vooral heeft gezien als een kostenpost. Dit heeft geleid tot een verwoesting van wat ons als mens maakt: de zorg voor elkaar. Sinds de oorsprong van onze samenleving is zorg dragen voor elkaar de basis van ons samenleven, en zonder deze verbindingen redden we het niet.

In het boek "Wassen, plassen, slapen, klaar" beschrijft Lise Vandecasteele de benarde toestand van de kinderopvang en ouderenzorg in Vlaanderen en het protest dat hiertegen opknalt. Vandecasteele, zelf huisarts, activiste, volksvertegenwoordiger, moeder en kleindochter, verweeft de verhalen van zorgprofessionals met haar eigen ervaringen. Dankzij haar betrokkenheid en de concrete voorbeelden die ze aandraagt, laat ze zien dat er alternatieven zijn en dat het ook anders kan.

Het boek biedt een beklijvend en indringend verhaal over de kloof die bestaat tussen de beslissingen van ministers en de realiteit op de werkvloer. Deze kloof wordt niet alleen zichtbaar door de verhalen van de zorgprofessionals, maar ook door de ervaringen van de gezinnen die met zorg te maken hebben. Het blijkt dat de liefde en het verzet van zorgverleners, ouders en kinderen een tegengewicht vormen tegen de bezuinigingen en een tekortschietend beleid.

"Was, plassen, slapen, klaar" is een uitnodiging om de zorgsector niet langer als een kostenpost te beschouwen, maar als een fundamenteel onderdeel van onze samenleving. Lise Vandecasteele toont aan dat zorg niet alleen een verantwoordelijkheid is van de overheid, maar van ons allemaal. Het boek roept op tot reflectie en actie, en biedt een hoopvolle boodschap over solidariteit, samenwerking en de kracht van menselijke verbondenheid. Tegelijkertijd is het een onvervalste oproep om de waarde van de zorg opnieuw te erkennen en te waarderen.