Watten in mijn hoofd

Boeken over Alzheimer worden eigenlijk nooit geschreven door de patiënt zelf. We kennen het boek 'Hersenschimmen' van Bernlef, waarin hij zich uitstekend verplaatst in het leven van Maarten Klein. Maar als je zelf de diagnose Alzheimer krijgt, is het toch anders... En ook is er weinig literatuur te vinden over de eerste fase van de ziekteproces. Watten in mijn hoofd mag om die redenen als een uniek boek worden beschouwd. Daarnaast is het een bijzonder boek omdat de auteur openhartig is en alle geheimzinnigheid vermijdt. Hij is open over zijn schrik na de gestelde diagnose, open over zijn belevenissen en open over de verwerking van de schok. Toch zit Jacques Boersma niet bij de pakken neer. Hij geniet in de Bourgogne van het voorjaar, moedigt collega-patiënten aan veel te bewegen omdat het goed is voor conditie en cognitie, en bezoekt met zijn vrouw een Alzheimer café, waar hij een confronterend lied van Youp van 't Hek hoort met veel wensen en de herhaalde vraag 'Meneer Alzheimer, valt daarover te praten?' Andere belangwekkende onderwerpen die worden besproken zijn euthanasie, erfelijkheid, wetenschappelijk onderzoek, privacy, creatieve therapie en troost. Naast de 30 columns staan in het boek toegankelijke gedichten en schitterende illustraties. Een prachtig cadeauboek! Jacques Boersma is emeritus hoogleraar kennismanagement aan de Rijksuniversiteit Groningen. Een klein gedeelte van deze columns zijn eerder verschenen in het 'Dagblad van het Noorden'.

Boeken over Alzheimer worden eigenlijk nooit geschreven door de patiënt zelf. We kennen het boek 'Hersenschimmen' van Bernlef, waarin hij zich uitstekend verplaatst in het leven van Maarten Klein. Maar als je zelf de diagnose Alzheimer krijgt, is het toch anders... En ook is er weinig literatuur te vinden over de eerste fase van de ziekteproces. Watten in mijn hoofd mag om die redenen als een uniek boek worden beschouwd. Daarnaast is het een bijzonder boek omdat de auteur openhartig is en alle geheimzinnigheid vermijdt. Hij is open over zijn schrik na de gestelde diagnose, open over zijn belevenissen en open over de verwerking van de schok. Toch zit Jacques Boersma niet bij de pakken neer. Hij geniet in de Bourgogne van het voorjaar, moedigt collega-patiënten aan veel te bewegen omdat het goed is voor conditie en cognitie, en bezoekt met zijn vrouw een Alzheimer café, waar hij een confronterend lied van Youp van 't Hek hoort met veel wensen en de herhaalde vraag 'Meneer Alzheimer, valt