We mogen niks meer zeggen (Paperback)

We mogen niks meer zeggen, waar gaat het boek over?Al vele jaren lang staat Lectrr elke dag in de krant.Al vele jaren lang staat Lectrr elke dag in de krant. De cartoonist ontving stapels fanbrieven, maar ook dreigbrieven, genoot de twijfelachtige eer een tijdlang politiebescherming te krijgen en riep de toorn van de Volksrepubliek China over zich af. Lectrr zag in al die jaren zowel zijn krant als de wereld om zich heen veranderen. Eerst mocht je om alles lachen, daarna mocht er niks meer. Of was het andersom? In We mogen niks meer zeggen brengt hij verslag uit vanuit de loopgraven. Waar kun je nog mee lachen in een wereld waarin feiten er vaak niet meer toe doen en waarin steeds meer mensen zich lijken terug te trekken in hun eigen gelijk, om uiteindelijk alleen nog zichzelf of gelijkgestemden te tolereren? Kreeg hij zelf met censuur te maken? Mag hij met alles lachen? Of doet hij aan zelf censuur? Te vuur en te zwaard verdedigt hij de vrije meningsuiting, maar hij stelt zich ook de vraag: is die absoluut? Mogen we inderdaad niks meer zeggen? Of juist wel? Geschreven door Lectrr Voorbeeldfragment Klik hier om een fragment van "We mogen niks meer zeggen" te lezen. Meer informatie ISBN 9789022340622 Editie 1 Hoofdauteur Lectrr Taal Nederlands Bindwijze Paperback / softback Releasedatum 21 november 2023 Aantal pagina's 64 Gewicht 63 gr Uitgever Standaard Uitgeverij - Algemeen NUR 320 - Literaire non-fictie algemeen Omvang (lxbxh) 17.7 mm x 11 mm x 0.6 mm Bijgewerkt op 05-08-2026, 09:11:07

Al vele jaren lang staat Lectrr elke dag in de krant. De cartoonist ontving stapels fanbrieven, maar ook dreigbrieven, genoot de twijfelachtige eer een tijdlang politiebescherming te krijgen en riep de toorn van de Volksrepubliek China over zich af. Lectrr zag in al die jaren zowel zijn krant als de wereld om zich heen veranderen. Eerst mocht je om alles lachen, daarna mocht er niks meer. Of was het andersom?   In We mogen niks meer zeggen brengt hij verslag uit vanuit de loopgraven. Waar kun je nog mee lachen in een wereld waarin feiten er vaak niet meer toe doen en waarin steeds meer mensen zich lijken terug te trekken in hun eigen gelijk, om uiteindelijk alleen nog zichzelf of gelijkgestemden te tolereren? Kreeg hij zelf met censuur te maken? Mag hij met alles lachen? Of doet hij aan zelf censuur? Te vuur en te zwaard verdedigt hij de vrije meningsuiting, maar hij stelt zich ook de vraag: is die absoluut? Mogen we inderdaad niks meer zeggen? Of juist wel?